....هر که هستم باشم

va 23 salegi aghaz shod.........

2011-04-22T06:34:00.000+05:30

in avlin post dar sene 23 salegi va avalin post ba notebooke abi rangie kee eshgham be monasebate tavalodam behem hedie dade.....

hanoooz farsi saz roosh nasb nakardam bara hamin majbooram fingilish benvisam...

be tarze bi naziri ghafelgir shodam....kheili jalrb boood...amma majerash mofasale o vaghte man kam...akhe emtehan daram...ta yek mah

ama baedesh miam o koli chiz minvisam

az hame chiz o hame jaaaaaaaaaaaaa

سولین

2011-04-18T21:43:00.000+05:30

امتحان ها شروع میشود....
البته از یک هفته ی دیگه...
از پارسال همین موقع ها یادم میاد...هنوز ترم 2 بودم:))
الان دیگه سال دومی هستم البته وقتی میگم سال دومی برام نا آشناست ...بیشتر با همون "second year" راحتم...
این روز ها دارم آرشیو سولین رو می خونم...خیلی جالبه برام...
کلا از بهار خوشم مییاد...از دیدش...آخه سولین تنها بچه ای نیست که دنبال میکنم بزرگ شدنشو...اما قشنگ ترینشونه...
مامان های دیگه یا خیلی لوس مینویسن از بچه هاشون یا خیلی بی احساس....
نمیتونم باهاشون ارتباط برقرار کنم..
از دیروز هم تصمیم گرفتن زیر پست ها ی سولین بظر بزارم....گفتم هر چی باشه دیگه یکساله دارم میبینمش ..من هم حق و حقوقی دارم...:دی
دیگه دیگه...کلی در این مدت خودمو شناختم...برام خودم جالبم...
حتما بیشتر باید بنویسم..جدا نوشتن باعث میشه خودم هم بهتر بفهمم ....
اما الان خیلی درگیر درس ها هستم...
تا 21می امتحان داریم...و بعدش دو ماااااااااااااااااااااااااااااااااااااه تعطیلی...وااو...
بعد از دو سال بلاخره تعطیلات فرا میرسد ها ها ها....

ژوپیتر

2011-02-08T14:21:00.003+05:30

oo0o0o0o0o0o0
after lo0o0o0ng time
نمیدونم چرا کلا حس وبلاگ نویسم نمیاد....
با اینکه اتفاقات جالبی افتاد توی این مدت...
ولی حس نوشتن نبود اصلا ...
فقط خواستم بنویسم که ما پیشی خریدیم...
اسمش رو گذاشتیم ژوپیتر....
50روزشه الان....
کم کم داره یاد میگره که وقتی صداش کنیم بیاد...
تولد اصلیش 15 دسامبر است...
اما 31 ژانویه وارد خونه ی ما شد...
با اینکه فقط یک هفته است که اومده
وحشتناک باهاش انس گرفتییییییییم

این هم عکساش...

ضد حال

2010-12-25T11:34:00.000+05:30

امروز رندوم ۴ تا از وبلاگ هایی که توی گوگل ریدرم دارم رو خوندم ۴ تاش درباره ی مرگ عزیزی بود و یکیش هم بلاک شده بود ..یعنی فقط با دعوت نامه میشد خوندش ....
کلا حالم گرفته شد ...

به خدا من بیگناهم.........

2010-12-01T19:06:00.000+05:30

به خدا من بیگناهم.........

برا نوشتن این ماجرا باید چند تا فلش بک بزنیم...

دو ماه پیش:

یه روز که خیلی کار داشتم باید تا قبل ساعت 4.30 یه نامه ای به پرینسیپال ,سابمیت میکردیم..

این شد که همه بچه ها سوار ماشین من شدن.....وقتی هم رسیدیم من با عجله پیاده شدم و در خودمو بستم و رفتیم...

وقتی برگشتم یکهو دیدم که درها ی عقب ماشین باز است و پنجره ها هم تا ته پایین !!!!!!!!!!!!!!!

به شدت عصبانی شدم و گفتم مگه من راننده ی این ها بودم که وقتی رسیدیم به خودشون زحمت شیشه بالا دادن هم ندادن؟؟؟؟؟؟؟

خلاصه خیلی قاطی کردم...

گذشت,فردا صبحش که اومدم ماشین رو بردارم برم کلاس یهو دیدم که سیم نوار مغناطیسی ماشین از بیخ کنده شده....

جلل خالق!!!خود ضبط صوت و حتی نوار توش بود ها,اما سیمش کنده شده بود....

دیگه آتیش گرفتم و فهمیدم دیروزش که این دوستای خلم در ماشین رو باز گذاشتن دزد اومده بوده.....

حالا بدبختی این بود که این جا نوار مغناطیسی پیدا نمیشه, و باید واستم تا بابام بیاد....

دیگه کلی با گل نازم فک کردیم و از آخر به این نتیجه رسیدیم که اون یارویی که اومده ناشی بوده سعی کرده نوار رو از ضبط بکشه بیرون ولی سیمش کنده شده اون هم کلا در رفته...و اصلا یارو دزد درست حسابی نبوده چون اگه بود کل ضبط رو میدزدید...

ولی خلاصه کلی عذاب وجدان گرفتم که تقصیر من شد که دیگه ماشینمون بی ضبط شد....

مخصوصا که گلی گفت این وظیفه ی راننده است که در هر صورت در های ماشین رو چک کنه...:(..

خب حواس پرتم چی کار کنم حالا؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یک ماه و نیم پیش:

داشتم با ماشین برمیگشتم دنده چهار هم بودم...یهو که سنگی دیدم ها...گفتم ممکنه از روش رد شم باز بیخیال شدم حسش نبود سرعت رو کم کنم و دنده عوض کنم...البته اول یه جوری محاسبه کردم که از کنارش رد میشم اما....

اوه...سنگ هم خیلی بزرگ بود نامرد...ماشین از روش رد شد....بد هم رد شد ها....یعنی خیلی صدای بدی داد...

منم سرعت داشتم یهو ترسیدم پامو گذاشتم رو ترمز و واستادم و ماشین رو چک کردم...طوریش نشده بود به خدا....

یکی دو روز گذشت یهو دیدم,وا؟راهنمای ماشین از کار افتاده!!!!!!

ای بابا؟آخه چش شده؟؟از روی سنگ رد شدن که ربطی به راهنما نداره!!!!!!!!!!!!1

خلاصه سر و صداش در نیووردم..

تا اینکه چند روز بعد با گلی سوار ماشین شدیم که گلم گفت:"ا؟؟چرا راهنما نمیزنه؟؟؟خیلی خطرناکه...."

منم گفتم"ااااااا؟جدی؟؟؟من که نمیدونم چرا؟؟؟صب درست بود ها.................................................."

یک ماه پیش:

این جا ماشین ها وقتی میزنی دنده عقب یه آهنگی میزنه,برای اینکه مثلا اگه کسی پشت ماشین باشه متوجه شه.....

اقا ماشین رو جلوی دانشکده پارک کرده بودم رو به رو در...طوری که برا بیرون اومدن باید دنده عقب میرفتم....دیگه بعد از ظهر بود منم خسته...

سوار شدم و البته کمی جو گیر زدم دنده عقب و گاز دادم میخواستم با یه فرمون بیام بیرون یهو یه صدای وحشتناک اومد یکی میکوبوند به ماشین...قلبم ریخت پایین...

برگشتم عقبمو نگاه کردم دیدم یک کامیون گنده یه سانتیم بود.....یعنی نزدیک بود بهش بزنم ها....

چند روز بعدش هم داشتم ماشین رو از تو پارک در میووردم ...جلو خونه...بعد دنده عقب میرفتم...

یهو اول یه صدا"تًپ" اومدد ولی خب طبیعی و میدونستم باید 2 ثانیه بعدش صدای "بوووووووووم" بیاد ..که خب طبق انتظارم صداش اومد....

فقط از آینه نگاه کردم ببینم این دفعه موتور کیه؟؟؟؟؟؟؟؟:)))))

دیدم اوووووووو...موتور حسن و سپیده است(برا بار سوم)...که دیگه گفتم پس بیخی......پامو گذاشتم رو گاز و دٍ در رو....

آقا هنوز سه روز نگذشته بود که متوجه شدم,ا؟چرا تازگی ها دنده عقب میرم صدا نمیده؟؟؟؟

اییییییی خــــــــــــــــــــــــدا؟؟؟یعنی از پشت با جایی تصادف کردن ربطی داره به سیم دنده عقب قطع شدن؟؟؟؟؟؟؟

برو بابا....اصلا به من چه؟؟تقصیر ماشین است...اینقدر داغونه به هر جاش دست میزنی یه چیزیش میشه....

طبیعتا این دفعه هم اول صداش رو در نیوردم,اما خب ...........

دو هفته پیش:

گل نازم و حسن و من سوار ماشین شدیم...گلی اومد ترمز دستی رو بده پایین دید,نمیره..آخه کلی لیوان ریخته بود اونجا....

اخه من صبحا میرم قهوه میگیرم بعد لیوانشو میزارم تو ماشین...آخه بی فرهنگی بندازم تو خیابون!!!!

بعد دیدیم لیوان ها همه,سر هاشون پاره پاره شده....

همون جا از شانس منم شیشه ی بغل راننده خوب پایین نمویمد....یعنی یه مدت بود اونطوری شده بود...نه که خراب شه ها....قلق داشت!!!!!!!!!!!!!!!!!

بعد دیگه گلم برداشت گفت:"

آخه مرسده تو چیکااااااااااااااااااااااااار میکنی با این ماشین؟؟؟یکسال دست من بود هیچ کارش نشد...یک ماهه داری استفاده میکنی ازش..

.ده بار که سویچ رو تو ماشین جا گذاشتی....

ضبط رو که دزد برد:)))

راهنما رو که از کار انداختی:))

دنده عقب که دیگه صدا نمیده:)))

اینم از شیشه راننده که دیگه پایین نیمیاد....:)))

این هم از وضع تمیزی ماشین...حالا قهوه میخوری لیوان ها شو دور نمیندازی دیگه چرا پارشون میکنی آخه؟؟؟نکنه لیوان ها هم میخوری؟؟؟؟:))

البته همه این ها رو به خنده میگفت ...حسن هم کنارش بود کلی مسخرم کردن و اینها....

اما من باز در این اندیشه بودم که آخه تقصیر من چیه؟؟؟

خب این دوستام رو سوار ماشین میکنم لابد کار اونها بوده لیوان ها رو اونطوری کردن....

بعدشم آخه من چی کار کنم؟؟اینا خودش اینطوری میشه

مگه من چی کار میکنم؟؟فقط نهایتا هفت,هشت بار از پشت زدم به جایی...

پنج ,شیش بار کل مسیر رو با" ترمز دستی بالا" طی کردم ....

روز درمیون هم یادم میره دنده رو قبل از روشن کردن ماشین خلاص کنم واسه همین یه جهشی به جلو میزنم که تازه حال هم میده..

سویچ جا گذاشتن هم دیگه بابا بیخیال کار همیشگی...

بعدشم کلا وقتی میرم دنده ی بالا دیگه حال ندارم به خاطر یه سرعت گیر یا پیچ دو ساعت دنده عوض کنم...

آقا همه ی این ها قبول...

ولی باز هم معتقدم که این بلاهایی که سر ماشین اومده به من ربطی نداره!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

,چند روز پیش....

من و هامون و حسن با ماشین رفتیم دانشگاه حیدرآباد...من هم باهاشون رفته بودم که توی ماشین درس بخونم و تنها هم نباشم...(تازه از بیمارستان اومده بودم)...یه آب سیب پاکتی هم برداشته بودم که توی راه بخورم....خلاصه خیلی باحال بود تو ماشین دراز کشیدم هی آب سیب میخوردم و درس میخوندم و از پنجره به بیرون نگاه میکردم...

رفتیم و خیلی هم خوش گذشت و جالب بود....

بعدش که برگشیم رفتیم خونه حسن اینا ,سپیده شام درست کرده بود...

آخر شب که داشتیم میرفتیم بالا به گلی گفتم بره آب سیبمو از ماشین بیاره...

بعد که اوورد یهو دیدم کنارش کلی کنده شده...بعد گفتم "گلم؟؟؟؟؟؟؟؟؟/

میخواشتی آبسیب بخوری خب چرا درشو باز نکردی؟؟؟؟؟؟؟؟چرا بغلشو پاره کردی....

گلی گفت؟چی؟من چیزی نخوردم.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

و ما همگی با چشم های از حدقه بیرون زده داشتین به پاکت آبسیب نگاه میکردیم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!11

این صحنه ای بود که ما دیدیم....

و ناگهان همگی با هم گفتیم...

موش!!!!!

حالا جالبیش اینجا بود که بعد از ظهر همون روز یکی از بچه های ساختمون دیده بود که یه گروهی اومدن و کلی مار از محوطه جمع کردن...

حالا ما هی این آبسیبو نگاه میکردیمد و هی کف می کردیم...

آخه آب سیب توی جیب پشت صندلی کمک راننده بود...به حالت عمودی...گلی هم که اومده برش داره همچنان به همون حالت بوده....

آخه موش چه طوری میتونسته بره اونجا؟؟؟تازه رفته,چجوری برگشته؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یعنی ممکنه کار مار بوده باشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ولی خب مار که به این شکل دندون دندون نمیکنه...

حتما موشه....

ولی موش چطوری رفته اونجا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

خلاصه دیدیم با حدس و گمان نمیشده چند تا چوب و یک چراغ برداشتیم رفتیم سراغ ماشین...

ته خنده بود اولش هیچکی جرات نداشت نزدیک شه....

ولی کم کم نزدیک شدیم و خلاصه با چراغ ماشین رو زیر و رو کردیم...

نبود که نبود....

حسابی توکف بودیم...

حتی سگ صابر هم اوردیم ببینیم چیزی پیدا میششه یا نه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

....نبود...

که ناگهان در صندوق عقب کلی جیش پیدا کردیم...

نگو اقا موشه مدت ها بوده مهمون ما بوده...

همین طوری که حرف میزدیم ناگهان مثل اینکه یه جرقه تو ذهنم بزنه یاد "نواز مغناطیسی افتادم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!111

واییییییییییییییی یعنی هیچ دزدی در کار نبوده.....

کار,کاره آقا موشه بوده...

یهو گلی گفت وااااااااااااااای

پس حتما قطع شدن سیم های راهنما و دنده عقب هم کار آقا موشه بوده............

و خورده شدن لیوان ها.......................

و این من بودم در این لحظه مثل قهرمان داستان ها که همه انگشتان اتهام به سوی آنان است و یهو آخر قصه ورق برمیگرده و همه میفهمیدن که اون بیگنااااااااااااااااااااه بوده...........

بله هیچکدوم ازخراب کاری ها کار من نبوده.................

تازه من بیچاره دو ماه تمام هر روز و هر روز به همراه یک آقا موشه سوار ماشین میشدم.....

بعد سپیده گفت(با توجه به پست قبلیم) بیخود نبوده همیشه احساس میکردی یکی تو ماشین منتظره ت بوده:)))))))

و خلاصه ما هم رفتیم و یک تله موش به همراه کلی خوراکی های خوشمزه (پنیر , موز,گز,و پاکت آب سیب) گذاشتیم تو ماشین....

البته دو سه روز طول کشید و ما تو کف بودیم ...

اما عاقبت آقا موشه ی داستان ما گیر افتاد...

البته ما نمیخواستیم بمیره.....

ولی شد دیگه...

این هم همراه و همدم من که دو ماه تمام توی ماشین ما زندگی میکرد.....

گل

2010-11-11T14:52:00.001+05:30

این گل رو یه روز از سر چهار راه دانشگاه خریدمش....
خیلی دوسش دارم...مدام تکون میخوره...خودش میره چپ و راست ,و برگهاش با لا پایین میرن...
آدم حس میکنه که داره سلام میکنه بهت....
از وقتی تو ماشین نصبش کردم همش فک میکنم یکی تو ماشین منتظرمه....
همیشه اول اینکه سوار میشم باهاش احوال پرسی میکنم...
تازه گل نازم هم دوسش داره کلی....
خلاصه به ماشین حال و هوای خاصی داده....

ماشین حساب....

2010-11-01T15:28:00.001+05:30

ماجرا این بود که من پارسال یک ماشین حساب خریدم...خیلی دوسش داشتم ...تقریبا هم گرون بود....14000
بعدش هر روز بیشتر از دیروز دوسش داشتم...خدا بود...
یعنی ته پیشرفته بود هااااا
هر کاری میشد باش انجام داد.....
کل امتحان ریاضی رو انگشت کوچیکش میچرخوند....
خدایی محشر بود...
یعنی هر لحظه که در برابر ریاضی احساس عجز می کردم و با خودم می گفتن اینو تو امتحان آخه من چجوری حل کنم؟؟؟
ناگهان این ماشین حساب با یکی از برنامه هاش که توی دفترچه اش نوشته بود مثل یک معجزه از راه میرسید
و همین باعث میشد بیشتر دوسش داشته باشم...
کلی هم باش رویا پردازی کرده بودم که تا آخر تحصیلم نگهش میدارم و تازه بعدش هم نگهش میدارم تا بچم به دنیا بیاد و بزرگ شه بعد من ماشین حسابم رو نشونش بدم و بگم که کل تحصیلم رو با این ماشین حساب به اتمام رسوندم بعدش بدمش به بچه ام D:D:...(درست مثل بابام که یه ماشین حساب مهندسی داشت یادگار دوران تحصیلاتش)
خلاصه گذشت و گذشت...
تا شد آخر سال...
یک روز خیلی عادی بود و من اصلا هیچ دلشوره ای نداشتم....وقتی رفتم کالج خیلی ساده و بدون هیچ ماجرای هیجان انگیز و افسانه ای یی ...ماشین حسابم گم شد!!!!!!
تازه همون روز که نفهمیدم...چند روز بعدش که سرو کارم بش افتاد دیدم نیست.....
توی اون چند روز هم اصلا جای خالی اش را احساس نکرده بودم....
خلاصه خیلی ضایع شدم چون اون ماشین حسابی که با رویاهام باهاش افسانه ای ساخته بودم به احمقانه ترین و غیر حماسه ای ترین حالت ممکن گم شد...و
اما همین ناگهان از دست دادنش در حین ساده گی داغ بزرگتری روی دلم گذاشت...
مثل پدر مادر هایی که از بچه هاشون غافل میشن و بچه میره معتاد میشه بعد مامان بابا هی عذاب وجدان میگیرن که به اندازه ی کافی حواسشون به بچه شون نبوده و.....
بعد از اون حادثه ی جانگداز و کلی گریه که برای از دست دادن ماشین حسابم کردم با خودم قرار گذاشتم که دیگه هیچ وقت ماشین حساب نمیخرم تا وفاداریم رو به اون ماشین حساب نشون بدم...
و گفتن تاآخر تحصیلم ماشین حساب از این و اون هی غرض میگیرم...
بعد از سپیده ماشین حسابشو گرفتم که درست روز امتحان ریاضی ازم دزدیدن.....
بعد دیگه سال اول تموم شد و اومدیم سال دوم و دیگه با ماشین حساب کاری نداشتیم به خیالم....
اما دیدم که این درس آمار و احتمال هم خیلی به ماشین حساب نیاز داره...ماشین حساب سپیده هم که .....
بعد خیلی حالم گرفته بود...از طرفی خیلی ماشین حساب لازم داشتم از طرفی هی یاد عشقی که به ماشین حساب قبلیم داشتم می افتادم و اینکه چقدر غم انگیز زمانه ما رو از هم جدا کرد..مایی که قرار بود تا سال های سال با هم باشیم...هــــِی ....و یک غم میشست روی دلم و عذاب وجدان که مجبورم برم و با یه ماشین حساب دیگه جاش رو پر کنم ...از طرف دیگر میدیدم باید 14000 تومان دیگه پول بدم بعد تازه ضایع بود که برا خودم ماشین حساب می خریدم بعد برا سپیده که خودم ماشین حسابشو گم کرده بودم نمیخریدم...بعد اون طوری باید 28000 پول می دادم....
بعد وضعیت دلار و روپیه هم روز به روز بدتر میشد....
خلاصه تو بدمخصمه بودم...
تا اینکه یه روز ناهار نداشتیم بعد گلنازم تلفن کرد بهم گفت که برم از بیرون غذا بگیرم منم با خودم گفتم الان از بیرون غذا گرفتن کم کمش 2000 میشه پس نمیگیرم و همین طوری پول هام رو پس انداز می کنم تا بشه 24000 و برم ماشین حساب بگیرم....و این رو به عشقم گفتم...
بعد همون روز ها بود(اوج ماشین حساب لازمی) که یاد اون جریانات دزدیدن ماشین حساب سپیده افتادم....اونم ماجرا داره ولی خلاصه اش میشه اینکه یه روز توی روز روشن جلوی چشمام ماشین حساب رو دزدین و من در حالی که مطمئن مطممئن بودم کی دزدیده کاری ازم بر نمیآمد...یعنی هیچ راهی برای اثبات ادعام نبود...ما همه ی بچه ها ی اینجا همه از یک مدل ماشین حساب خریده بودیم...در نتیجه اون دزد نامرد به راحتی ادعا کرد که ماشین حساب خودش است....
من چی کار میخواستم بکنم؟؟؟
خلاصه اون شب یاد اون ماجرا افتاده بودم و حسابی لجم گرفته بود....
تا اینکه به یه فکری افتادم....
اینکه منم برم ماشین حساب اون خانم دزده رو بدزدم....
اینجوری باش بی حساب میشم و دلم هم خنک میشه.....
خلاصه کلی بش فکر کردم و نقشه اش رو کشیدم....و بعد از آخر اومدم با گل نازم مطرح کردم....
فرداش که شد ...من هنوز تو فکر بودم که این کار رو بکنم یا نه...نه که فک کنین عذاب وجدان داشتم ها...نه دچون من مطمئن هستم که کی ازم دزدید در نتیجه این کار من یه جور پس گرفتن ماشین حسابم(ماشین حساب سپیده) بود...مشکل اینجا بود که میترسیدم لو برم یعنی در حین دزدی تابلو شم...بعد دیگه واقعا آبرو ریزی بود....
شب که اومدم خونه همین طوری گلم داشت با کاغذ هاش ور میرفت که به من گفت برم از توی کشوم ماشین دوخت رو بیارم....
واااااااااااااااااااااااااااااااااااااااای
همین که در کشو رو باز کردم دیدم یه ماشین حساب نااااااااااااااااااااز(عین همون قبلیه) توی کشوم است....
باورم نمیشد...
خدایی ته صحنه ی رمانتیک بود....
کلی هم گریه ام گرفت...
بعد گلم گفت که دیگه لازم نیست برم دزدی:)))))))))))))))))))))))))))))))
خلاصه خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم بعد گلم هم گفت که اون که من گفتم غذا از بیرون نمیگیره با خودش گفته برام میخره...
بعد که دیگه دیده جریان داره خفن میشه و دیگه رفته زود خریده:)))))))))))))))))))))
کل مسئله این بود که اون ماشین حساب برای من فقط یم ماشین حساب نبود...
من خیلی دوستش داشتم و چون سر یک سهل انگاری گمش کرده بودم یه جور غم و عذاب وجدان داشتم...
الان هم خیلی ماشین حسابم رو دوست دارم..حس میکنم ادامه ی ماشین حساب قبلیم است(گرچه هنوز اون قبلیه یه چیز دیگه بود).....این یکی رو خدایی تا آخر تحصیلاتم نگه میدارم بعد هم میدن به بچمD:D:
***راستی بعد گل نازم گفت که ماشین حساب اف خورده بوده و شده بوده 12000....

انتفام از فیسبوک

2010-11-01T14:36:00.000+05:30

وای وای وبلاگ جونم ســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلام
منو ببخش که خیلی وقته ننوشتم ...
همش تقصیر این فیس بوک بودد....
زدم دی_اکتیو ش کردم تا انتقاممو ازش بگیرم....
هی اغفالم میکرد...
با اون کلیپ های رنگارنگش ....
و اون کامنت های فراوان پشت هر پست....
و اون عکس های مردم نگاه کردن ها....
و اون فضولی ها که کی واسه کی کامنت میزاره و کی کی رو اد کرده و کی رو کرد نکرده....
و پیدا کردن دوست های قدیمی من...و دیدن اینکه به هیچ جا نرسیده اند و افسردگی گرفتن که یعنی من توی عمرم یه دوست درست حسابی نداشــــــــــــــــــــــــــــــــــــتم؟؟؟:D:D:D:D:
و پیدا کردن دوست های قدیمی گلنازم...... و دیدن اینکه همشــــــــــــــــــــــــــــــــــون یا آمر*کا هستن یا کانادا یا استرالیا یا دیگه کم کمش اروپا و یا مشغول دکترا خوندن هستن یا که اینکه چند ساله که دکترا شون رو گرفتن و افسردگی گرفتن که پس آخه مگه ما چی مون کمتره که بعد از این همه سال هنوز در هند و اون هم دانشجوی فوق و لیسانس هستــــــــــــــــــــــِم؟؟/D:D;D:D:
و رقابت احمقانه ای بر سر گذاشتن عکس های جالبتر :))))
و کلاس گذاشتن با تعداد دوست هایی که در اد لیستت هست....:)))
و هی دیدن آدم هایی که اصلا ازشون خوشت نمیاد و فقط به خاطر همان جریان اد لیست ادشون کردی و هی دم به دقیقه به زور در جریان زندگی شون قرار میگیری......
و کل کل کردن های الکی و بینتیجه و بی فایده
و
و
و
مهمتر از همه وقتی که ازت میگیرفت....
و باعث میشد به وبلاگ نویسیم نرسم....
خلاصه به خاطر همه ی این دلایل در یک اقدام ناگهانی زدم دی-اکتیوش کردم....گرچه باز هم در آخرین لحظه ها باز گول آقای فیسبوکیان رو خوردم و به صورت موقت دی-اکتیوش کردم ولی باز از اکتیو بودنش بهتره...........
خب دیگه حالا برم سر پست های عقب مانده.........

برای عشق نازم....

2010-09-12T01:32:00.001+05:30

ابدیت

دست های تو

سپیدند و لطیف

و چشم های من

مظاهر صلح.

ما

من و تو

چونان حیاتی یگانه در برابر جهان ایستاده ایم.

ای شیرین من,

ای عشق بی قرار من,

ماتیلده عزیز من!

ما

من و تو

اگرچه خواهیم مرد

اما شکوه عشق ما,آن سوی تیرگی

در ژرفای جاودانگی

ادامه خواهدمان داد...

پابلو نرودا

همسرم,عشقم

2010-09-08T14:09:00.004+05:30

و "همسری " زیبا ترین نسبت است.

و زیبا ترین احساس است و

قوی ترین امنیت است و

ممتدترین آرامش

بی ریا ترین لبخند

و صادق ترین چشم ها ,چشم های همسرم است

دوست داشته شدن و دوست داشتن بدون "مسئولیت" و "تعهد" و "احترام",برایم ارزشی ندارد,

و تنها رابطه ی متضمن این سه شرط را در همسر بودن میبینم,نه اینکه اگر دو نفر ازدواج کنند حتما عاشقند و مسئول و متعهد,نه

اما به نظرم اگر دو انسان "عاشق " باشند و "مسئول" و "متعهد",حتما ازوداج خواهند کرد....

آدم مذه.ب.ی ای به هیچ وجه نیستم اما,به راستی مقدس ترین عشق ها را در ازدواج میبینم...

پا نوشت:

از ازدواج هم منظورم همان "پیمان رسمی" است نه "دینی و مذ*هب.ی"(صرفا)

عصبانی

2010-09-03T17:43:00.002+05:30

روز اول که وبلاگم رو درست می کردم اصلا هدفم این نبود که اینطوری از آب در بیاد...

اصلا علت راه انداختن وبلاگم این بود که درباره ی چیزهایی که بهشون فک می کنم بنویسم....نه که خاطرات!!!!!

ولی الان وبم فقط تبدیل به دفتر خاطرات شده......

دوسش ندارم....

TAJROBE

2010-08-29T01:19:00.002+05:30

Mamanam ina oomadano raftan...darbareye in vaghe e faghat mitoonam begam

Gahi zendegi baraye adam,ye class feshordeye "tajrobe" mizare

salam

2010-08-28T13:26:00.001+05:30

khoooobe faghat badish ine ke ba mobam nemtoonam farsi benvsam...:(

try

2010-08-28T13:13:00.001+05:30

salam,alan daram try mikonam ke ba mobile post befrestam...

2010-08-27T15:49:00.000+05:30

چشمات

سه سال گذشت

2010-07-18T18:42:00.005+05:30

هفته ی پیش امتحانات ترم 2 هم تموم شد...و بنده از جونیور ی به سینیوری ارتقا ی مقام یافتم و از این پس دیگه سال اولی نیستم:)

دانشگاه هم خیلی مرحمت فرمود و یک هفتــــــــــــــــــــــــه !!!!!!!!! به ما تعطیلات تابستانی اعطا نمود

که البته فردا این تعطیلات تمام میشه و سال دوم دانشگاه به مدت 9 ماه آغاز...و شاید ما 9 ماه دیگه بتونیم بیایم ایران...اون موقع میشه بعد از 2 سال....

خیلی تلاش کردیم که مسئولان دانشگاه رو متقاعد کنیم به خاطر دانشجو های خارجی هم که شده حداقل یک ماه تعطیلمون کنن که بچه های خارجی بتونن برن کشور ها شون...اما نشد که نشد..یعنی کلا آدم حساب نکردن و گفتن همینه که هست این جا قانونش همینه و در دوسال اول هیچ تعطیلاتی به دانشجویان تعلق نمی گیرد....

من که کلی فحششون دادم و کمی دلم خنک شد...آخه خدایی خیلی زورم میاد که بعد از یکسال کلاس رفتم بدون هیچی تعطیلی بریم سال دوم....آخه کجای دنیا اینطوریه؟؟که ما دومیش باشیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ها؟اه

تازه مشکل من فقط این نیست که باید سریع و بدون رفع خستگی ترم جدید رو شروع کنیم من اعصابم از این جا خورده که مامانم این ها دارن میان....بعد من بیچاره باید هر روز از ساعت 9 تا 5 سرکلاس باشم...بعدشم خب باید برای درس های فردا آماده شم....میشه یکی بگه پس من کی مامان اینا رو ببینم؟؟؟؟حالا که بعد از یکسال اومدن اینجا؟؟؟؟و اینکه تا یکسال دیگه هم نه ما میریم ایران و نه اونها دوباره میان.........خدایی ظلم نیست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

خیلی از این بابت اعصابم ریخته بهم....

این یک هفته هم که تعطیل بودیم نتونستم یعنی وقت نبود که به همه ی کارهایی که میخواستم برسم...این خونه تکونی وقتم رو گرفت که به هیچی نرسیدم...اما مجبور بودم اول به خونه برسم هم بخاطر اینکه خب مامان اینا دارن میان و هم اینکه از پارسال که اومدیم دیگه اساسی خونه رو مرتب نکرده بودم...کلی از چیز های به درد نخور رو ریختم بیرون..کلا خونه سروسامون گرفت....

مامان شکوه(مامان من) و مامان اکرم(مامان یورا باشی) و داداشی من جمعه میرسن اینجا...یعنی در واقع جمعه شب شام رو باهم میخوریم...

خیلی هیجان انگیزه ...فقط کاش من هم تعطیل بودم و میتونستم یه دل سیر ببینمشون.....

مشکل بدتر اینه که یورا هم 3 هفته دیگه امتحان داره...اون هم آخر بدشانسی است...شما فک کنین یه نفر توی کل دوره فوق لیسانس فقط دو تا امتحان داشته باشه,بعد مامانش اینها هم در کل این دو سال قرار باشه فقط سه هفته پیشش باشن بعد اون دو تا امتحان(که خیلی مهم هستن چون کل معدل فوق همون دو تا امتحان است و نمره ی پروژه جداست) دقیقا بیافته وقتی که مامانش اینا میان....

یعنی عملا یورا هم نمیتونه مامان اینا رو ببره بگردونه...

من نمی دونم اون بیچاره ها سه هفته این جا چطور می خواهند سر کنن؟؟؟من که کل روز رو دانشگا ه هستم گلم هم که روزی 10 ساعت درس میخونه......................ای خدا چقدر ما بدشانسیم.....

راستی.....

داشت اصل کاری رو یادم میرفت.....

امروز 27 تیر است...من و گلم 3 سال پیش ساعت 9:45 بعد از ظهر ,در خونه ی خاله شکوفه,برای اولین بار هم دیگه رو دیدیم....

وای هنوز هم وقتی یاد اون لحظه می افتم دل غنج میره....الهی فداش شم...یک کت شلوار خوش رنگ پوشیده بود(نمی دونم به اون رنگ دقیقا چی میگن) یه پیرهن آستین کوتاه سفید با ین کراوات فک کنم زرشکی بود...با یه دسته کل خیلی ناز....آخی گلم قربونت بشم من...

من هم فک کنم تمام تلاشم رو کرده بودم که به خوشگل ترین صورت ممکن ظاهر بشم:))

وای گلم کی فکرشو می کرد حالا بعد از سه سال من و تویی که اونجا اونقدر باهم غریبه بودیم بشیم "عشق" هم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

عزیزم دوست دارم

من یه کادوی بامزه دارم برا گلم...

یه کلیپ درست کردم از همه ی عکس هایی که باهاشون خاطره داریم و البته یه جور روز شمار هم هست همه ی اتفاقات مهم و جالبی که در این سه سال زندگی ما رو ساخته ,سعی کردم از همشون به ترتیب یه عکس بزاریم...از اولین عکسی که با هم داریم(3 ماه بعد از آشنایی مون) شروع میشه...بعد وقتی که نامزدی گرفتیم...وقتی عقد کردیم...ماه عسلمون...زمستون 86 اولین زمستونی که باهم بودیم و آخرین زمستون در ایران...بعدش سفر دوبی...روز هایی که برای ویزا ی فرانسه خونه ی هیلدا شون بودیم....امیر و مژده....شب های در بندر....خونمون تو ایران...بعد وقتی اومیدم هند...سحر و وحید...اسباب کشی های پی در پی...اومدن به خوابگاه... ماشین و موتورمون... تالانگانا....حسن و سپیده....... اومدن امیر و مژده و اون مسافرت رویایی...تولد گرفتن من برای یورا....................

بعد آهنگ هایی هم که باهاشون خاطره داریم رو میکس کردم رو این عکس ها...به نظر من که توپ شده...حالا امیدوارم یورا هم خوشش بیاااااااااااااد

-------------------------------------------------------------------------------

بعدا نوشت:

سلام وای دیشب توپ بود

خدایی خیلی وقت بود که این قد ذوق نکرده بودم...

دیشب کلا برنامه این بود که سپیده و حسن شام بیان اینجا و دور هم باشیم .آخرش هم من کادو ام رو بدم..تا ساعت های هشت شب کلا فکر اینکه گلم بخواد کار خاصی بکنه رو از سرم بیرون کرده بودم آخه گلی از صبحش داشت درس می خوند و کلا چون سه هفته دیگه امتحان داره این روز ها همش درس میخونه...

دیگه ساعت هشت که شد یورا رفت که شام بخره من که هنوز یک سری از کارهای هدیه ام مونده بود سریع رفتم پای کامپیوتر که به کارها برسم....که سپیده اومد پیشم و گفت همین که صدای ماشین رو شنیده فهمیده گلم رفته بیرون واسه همین اومده پیشم...همین طوری توی صحبت ها گفتم حسن جون کجاست؟که گفت خونه....

یک ساعت بعدش گلم اومد ولی بدون شام و گفت رفتم سفارش دادم و یه نیم ساعت دیگه میرم بگیرم...خیلی تعجب کردم و

گفتم تو یک ساعت است که بیرونی بعد بدون شام برگشتی؟یعنی 4 تا پیتزا تو یک ساعت حاضر نمیشه؟؟؟که گلم گفت یک ساعت نیست که بیرونم یه نیم ساعتش رو خونه ی حسن اینا بودم تا حسن حاضرشد که بریم دیر شد

در این لحظه بود که من زدم زیر خنده...گفتم سوتی دادید رفت...سپیده گفت حسن خونه بوده....:)))

منم خوشحال که دیگه مچ بچه ها رو گرفتم...البته اونها سعی کردن انکار کنن یا به قول خودمون ماستمالی کنن اما تابلو شده بودن که بلاخره دارن یه کارهایی می کنن...

اما من فکرم این بود که گلم رفته مثلا یه کارت تبریکی و نهایتا یه کادوی کوچولو برام خریده....

بعدش گلم رفت حموم من هم رفتم براش حوله ببرم که دیدم پلاستیک مغازه ای که این دور و بر است و کارت تبریک داره توی کمدش است....دیگه مطمئن شدم یورا رفته همون مغازه و یه چیزهایی خریده...بعد هم کلی بش خندیدم که آخرش هم نتونستی غافلگیرم کنی و کلی سوتی دادی و کلی خندیدیم

آقا گذشت بچه ها اومدن و شام رو خوردیم بعدهم من گفتم بابا گلم پاشو برو کادو ات رو بیار دیگه...

خلاصه یه کم شوخی کردن و آخرش گفتن کادو خونه ی حسن اینا است...تعجب کردم.

بچه رفتن و....با دو تا گلدون خوشگل برگشتن

خیلی خوشگل هستن من هم کلی ذوق زده شدم آخه گلدون خیلی دوست دارم و البته خونمون هم گلدون نداشت..

بعد دیگه خوشحالی کردیم و نوبت من شد کادو بدم...از قبل به گلم گفته بودم برات یه چیزی درست کردم..و از اون جایی که کلا زیاد کارهای دستی درست می کنم یورا فک کرده بود یه چیزی تو همون مایه ها درست کردم فک نمیکرد کلیپ باشه...بعد که رفتم پای کامی تعجب کرد...

خلاصه من هم کلیپ رو گذاشتم و گلم کلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی خوشش اومد.... از یادآوری خاطرات به اون صورت همراه با آهنگ های خاطره انگیز...

عشقم با دیدن اون کلیپ اشک ریخت...فداش شم

بعدش سپیده و حسن گفتن که نوبت ماست کادو بدیم و باز رفتن پایین و با یک گلدون دیگه برگشتن...که دیگه خیلی خوشحال شدم چون هم گلش قشنگ بود هم اینکه سه تا گلدون شد...گل رو که دادن بعد حسن به یورا گفت که امین رو دیدی پایین؟و یه چیزهایی گفتن و رفتن...من یه ذره هم شک نکردم..فک کردم رفتن پیش امین

من و سپیده هم مشغول تماشا ی گل ها و صحبت بودیم....

وایی......................

در همین لحظات بود که....

صدای گلم و حسن اومد برگشتم به سمت در.....

و خشکم زد....

یعنی واقعا کف کرده بودم....

همین طوری پشت سر هم می گفتم :"یوراااا....وایییی....."

یک گلدون گنده................یعنی گنده هااااااااااااااااااااااا

یک کاج مطبق که ارتفاعش بیشتر از دو متر است.....این قد بزرگه که از در جا نمیشد...

وای واقعا خووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووشگله...

خیلی غافلگیر شده بودم....اصلا فکرش هم نمی کردم....

این گلدون هم واقعا توپه...یعنی فوق العاده است...

دیگه کلی ذوق زده شدم....

هرچی بگم کم گفتم تا دو ساعت بعدش فقط نشسته بودیم و گلدون رو نگاه می کردیم..

خیلی خیلی خیلی خیلی ..........خوشحال و ذوق زده و غافلگیر شدم....

تازه امروز گلدون ها رو چیدیم با کمی تغییر دکور ...خدایی خونمون خیلی قشنگ شده...توپه توپ

این گلدون ها کلا یه فضای دیگه به خونه دادن...

خیلی ناز شده خونه

گلم الهی فدات شم.....

آخرش شب هم بلاخره یورا اون کارت تبریکی که خریده بود رو بهم داشت...بعد باز کلی احساساتی شدیم و این حرف ها.....

واقعا شب به یاد ماندنی ای شد.....

گلم بازم ممنون

خونمون

2010-07-08T11:44:00.001+05:30

فک کنم همه ی آدم ها یه سری رویا هایی دارند که در عین حالی که می دونند هرگز به اون نمیرسند و یا حتی وقتی منطقی فک میکنند می بینند در زندگی واقعی اصلا بهتره که به چنین رویایی نرسند....اما باز هم یه وقت هایی نمیتونن از فکر کردن به اونها فرار کنن....

یکی از اون رویا ها برای من اینه یه روز برگردم و توی خونه بچگی هام دوباره زندگی کنم...اما خب کلا احتمال اینکه ما برگردیم ایران و بخواهیم ایران زندکی کنیم خیلی پایینه و گیرم برگردیم ایران اینکه برگردیم و بخواهیم نی*شا**بور باشیم تقریبا صفر است...تازه گیرم همه این ها هم بشه من و گلم که اونقدر پول نداریم تا اون خونه رو بخریم....تازه پول هم داشته باشیم....از کجا معلوم گلم راضی شه بریم اونجا...میگه بریم یه جای بهتر!!!!!چمدونم حالا شاید هم خوشش بیاد

بگذریم....

وقتی تقریبا شش ,هفت سالم بود مامان بابام یک زمین خریدن ..قرار بود خونمون رو توش بسازیم ...از اون جایی که بابام مهندس عمران بود کل کارها از نقشه تا ساخت و ساز به عهده ی خودش بود...فک کنم یکی دو سال طول کشید تا خونه ی ساخته شد .زمینمون نزدیک همون خونه ای بود که توش زندکی می کردیم یکی از کارهای روزانه ما رفتن سر زمین و دیدن پیشرفت خونه بود..این هم یکی از دلایلی بود که عشقمون به اون خونه بیشتر میشد..

بلاخره در تابستونی که سال اول دبستان تموم شد به اون خونه رویایی اسباب کشی کردیم...از روزی که نقشه ی خونه معلوم شده بود اتاق هرکس مشخص بود.خونمون سه تا اتاق داشت

(در واقع 4 تا حالا بعد بهش میرسیم)

اتاق خواهرم سپیده از همه ی اتاق ها کوچکتر اما قشنگتر بود...کلا هم نقشه اش از همه بهتر بود مثلا این که تراس داشت و یک تقریبا کل یک دیوارش در و پنجره ی تراس بود...هم چنین روزی که کمد دیواری های رو می ساختیم خواهرم خودش طرح کمد رو داد واسه همین خیلی قشنگتر بود...خلاصه خب خودش هم با سلیقه بود و در مجموع اتاقش تبدیل به قشنگترین نقطه ی خونه شده بود....از همه بدتر این بود برا رفتن به اتاقش باید کلی منت کشی می کردیم....

یادمه یکی از سرگرمی هامون این بود که همین که خواهرم میرفت بیرون ما میرفتیم تو اتاقش و رو تختش میخوابیدیم...:)) البته بعدش هم سپیده کلی دعوامون می کرد....

تازه همیشه به من می گفتن سپیده که بره دانشگاه اتاقش میرسه به من اما گولم زده بودن چون بعد از اینکه رفت دانشگاه هم اتاقش به من نرسید.....

خلاصه...از اتاق مامان بابا زیاد خاطره ندارم بیشتر یاد انبوه اسباب بازی های داداشم میافتم...

از آشپزخونه هم همینطور ...آخه اون موقع ها تنبل تر از این حرف ها بودیم که مثلا بخواهیم کمک کنیم .. مامانم هم اهل آشپزخونه رفتن و غذا درست کردن و ظرف شستن نبود....البته سرش هم شلوغ تر از اینها بود که بخواد به اون کار ها بپردازه. آشپزخونه در واقع مال منیر خانم بود(هنوزم که هنوزه تقریبا بعد از 13 سال آشپزخونه مال منیر خانم است).حتی یادمه ظهر ها اونجا می خوابید .برای ما هم آشپزخونه فقط محل خوردن غذاها ی خوشمزه ی منیر خانم بود .هر وقت از مدرسه میاومدم مستقیم میرفتم تو آشپزخونه و غذا می خوردم ...اون موقع ها اونقدری در بند پیوند های خانوادگی نبودیم و هر کس هر موقع از بیرون میومد میرفت و به منیرخانم میگفت غذاشون رو بکشه...

اون جایی که تو نقشه نوشتم "حال خصوصی " خودمون بهش می گفتیم راهرو اما بابام اصرار عجیبی داشت که بهش بگیم حال خصوصی ...کلا خیلی محل توپی بود ...به هر بازی ای میخورد از مامان بازی گرفته تا فوتبال ...از اونجا همش یاد بازی می افتم...البته یه مدت هم تلفن اونجا بود حال میداد برای یواشکی حرف زدن....

یه نقطه ی دیگه ی خونه هم که خاطره برانگیز بود پیلوت بود این پیلوت گفتن هم از اون حرف های بابا حمید بود...همش میگفت پیلوت ... ما هم عادت کردیم... اون سال های اول که هنوز کفش موزاییک نبود و هنوز کلی وسایل بنایی توش بود خوراک بازی بود ..از اون جا بیشتر یاد سروش و کورش ,پسر خاله هام, می افتم که اون سال های اول خونشون نزدیک خونه ی ما بود و تقریبا هر روز صبح میومدن خونه ی ما برا بازی...البته یواشکی و به دور از چشم بابام چون اگه بابام میفهمید دعوامون میکرد...اما ما گوشمون بدهکار نبود و باز فرداش زنگ میزدم و اونها میومدن...اون محیط بزرگ با اون همه وسایل مختلف خیلی با ذهن خلاق بچگی ما سازگاری داشت و همواره زمینه ساز آفریده شدن بازی های مختافی میشد...

اما پیلوت بیشتر از اینکه منو یاد بازی هامون بندازه یاد اتاق بابا میاندازه...خودش می گفت "اتاق کار" اما به نظر من بیشتر "اتاق خواب" بود من که فکر نکنم بابام اونجا کار خاصی انجام میداد...البته همیشه یه همه دفتر و کاغذ روی میزش پهن بود..یه مبل هم تو اتاقش بود که با پتو ها و متکا هایی که روش بود به جای نرمی تبدیل شده بود...اما اصل حال اتاق بابا شب های زمستون بود...یه بخاری توش گذاشته بود ....یه پنجره ی بزرگ هم داشت...

چه شبهایی که میشستیم پشت پنجره با یه لیوان چایی...و به دونه ها برف که از آسمون میریخت نگاه می کردیم....گاهی هم یه کتاب شعر میشد چاشنی کار....اون موقع هایی هم که مامان افتخار میداد و میومد پایین تو اتاق بابا خیلی حال میداد همه میشستیم و به داستان ها یی که بابا نوشته بود گوش میدادیم...

و اما از همه ی این ها که بگذریم میرسیم به اتاق خودم....

اتاق من از همه بزرگتر بود (آخه در واقع اون اتاق برا من و داداشی بود)...اون اتاقم اندازه ی این خونه ای بود که الان توش هستیم(البته اگه آشپزخونه و توالت اینجا رو در نظر نگیریم)

من عاشق اتاقم بودم...بیشتر به چشم یک قلمرو بهش نگا می کردم تا اتاق....توش زندگی می کردم هاااااااااااااااا..فقط خود اتاقم به تنهایی که پست لازم داره تا بتونم همه احساساتم رو نسبت بهش بنویسم....تو اون اتاق بزرگ شدم...چه رویاهایی رو توی اون اتاق پروروندم...یه باحالی که اتاقم داشت این بود که بابا اینا اجازه داده بودند که روی دیوار هامون نقاشی بکشیم...وای فوق العاده بود...بعد از هشت سال دیوار های اتاقم بیشتر شبیه به یک دفتر خاطرات گنده شده

بود....هر وقت خیلی شاد بودم یا غمگین..یه چیزی روش مینوشتم...هر موقع یه مناسبتی بود یه چیزی روش مینوشتم....یه قسمت رو فقط نقاشی کشیده بودم...یه قسمتش جمله های قشنگ نوشته بودم...هر کسی هم حداقل یه یادگاری روی دیوارم داشت...خدایی واقعا با این جریان که روی دیوار چیزی مینوشتم حال می کردم اما...اما همین قشنگترین کار باعث به وجود آمدن تلخ ترین خاطره ی زندگیم شد...هیچ وقت اون روزی که کارگر های نقاشی با بی تفاوتی که در حرکات دستشون موج میزد رو فراموش نمیکنم ...رو ی هزاران خاطره ی من رو با لایه های رنگ میپوشوندن...انگار داشتند همه گذشته ی من رو ,از بین میبردن...همه عشق من رو...همه ی چیزهایی که در طی سال ها در لحظه ها خاص با هزاران احساس مختلف روی دیوارم ثبت کرده بودم....همهشو با بیرحمی و بیتفاوتی رنگشون زدن...پنهانشون کردن...از بین بردنشون...گرچه من همیشه بهشون فکر میکنم و احساس میکنم همه ی اونها توی ذهن دیوار های اتاقم ثبت شده شده....حتی اگه هزار سال هم بگذره....

من چقدر اتاقم رو دوست دارم.....

من چقدر اون خونه رو دوست دارم...اون حیاط با اون باغچه ی گنده وسطش که هیج تناسبی باهاش نداشت...با اون همه انواع مختلف گلی که بابا توش کاشته بود بدون هیچ نظمی ....بیشترشبیه جنگل شده بود تا باغچه...روزی که داشیتم از اون خونه میرفیم حتی باغچه خشک شده بود...از اون همه گل ها فقط یه دونه گل رز صورتی – نارنجی باقی مونده بود...شاید اون آخرین جزء خونه بود که هنوز امید داشت از اونجا نریم....نمی دونست خونه رو فروختیم...چاره نیست...دلم نیومد اون گل رو که تنها بزارم....کندمش و گذاشتمش توی آلبومم...تا برای همیشه یادگار باغچمون رو داشته باشم....

یک سال پیش از فروش خونه طبقه بالا رو داده بودیم رهن و پیلوت رو تبدیل به یک خونه ی کوچولو کرده بودیم...دیگه بابا حمید یه اتاق برا خودش نداشت...من و سپیده و داداشی هم....اما دلمون خوش بود که سال دیگه برمیگردیم خونمون ....اما...

وقتی طبقی پایین بودیم هنوز,هر روز می رفتم توی حیاط از پنجره ی اتاقم با هاش صحبت میکردم و بهش دلداری میدادم که زود برمی گردم.....چقدر دوستش داشتم...

روزی که از اون خونه رفتیم....به طرز احمقانه ای مطمیئن بودم یه روز دوباره پولدار میشیم و اون خونه رو باز میخریم....چند سال بعدش دوباره پولدار شدیم...اما هرگز اون خونه رو دوباره نخریدیم...

چند سال طول کشید تا بتونم خودمو کنترل کنم که وقتی از جلوی کوچمون رد میشم گریه ام نگیره.....

در خونمون هم خیلی خوشگل بود...چند تا پله می خورد میرفت بالا بعد در اصلی بود...یه در شیشه ای که میله های سفید داشت...پله های ورودی خونمون هم سنگ مرمر سفید بود...خیلی خوشگل بود...دوست داشتمش

کلا عاشق اون خونه بودم...فک می کنم اگه هنوز تو اون خونه بودیم چه حالی میداد....داداشی حتما دیگه اتاق منو تصاحب کرده بود...آخه فک نمی کنم جرات می کرد بره اتاق سپیده...با این حال حتما من و گلم هر وقت میرفتیم ایران میرفتیم تو خونه ما و تو اون اتاق..سپیده اینا هم میرن اتاق سپی...تازه خونه ی طبقه ی پایین هم بود...

*******

.این دفعه حتما به منیر خانم میگفیم برای هممون باهم غذا رو بکشه......

کار خونه...

2010-07-05T13:56:00.004+05:30

نمی دونم من این طوریم یا همه جا همینه...

بابا این کار های خونه رو میگم...انگار اصلا تمومی ندارن به خدا...حالا خدا رحم کرده خونه ی ما این قد کوچیک و فسقلی است....اما من تقریبا هر روز باید همه ی کار ها را یه دور انجام بدم...همین که دو روز بگذره و مثلا خونه رو جارو نکرده باشم دیگه اصلا نمیشه بدون دم پایی توش راه رفت....

آشپزخونه و ظرفها هم که یک داستان جدا گانه است....خدا نکنه گلم یه وعده حال نداشته باشه ظرف ها رو بشوره....وکلا بعد از یک روز ظرف نشستن دیگه کل ظرفها کثیف میشه و باید توی لیوان و ظرف یکبار مصرف غذا بخوریم...این گاز هم که نگو دو دفعه که غذا میپزی اونقدر کثیف میشه که حالت بهم میخوره باز باید دوساعت بشوریش....کف آشپزخونه هم 100 دفه جارو کنم باز کثیفه....

وای ...اتاق خواب...من باید تایم بگیرم ببینم بعد از این که یکساعت طول میکشه و اتاق رو تمیز می کنم دقیقا چند دقیقه تمیز باقی میمونه...فک نکنم به نیم ساعت بکشه....هزار سال هم که بگذره فک نکنم ما یاد بگیریم لباس ها رو همون موقع که عوض میکنیم بذاریم توی کمد...نمیدونم ایم لباس روی صندلی و تخت و میز(گاهی هم که دیگه جا نیست روی زمین) انداختن, چه عادتی که از سر ما نمیافته...

تازه از همه ی اینها که بگذریم میرسیم به این مورچه ها....دشمن من در این خونه....

من تقریبا روزی 3 تا 4 لونه ی مورچه رو نابود میکنم باز فردا 2 تا لونه جدید میزنن...دیگه دارم میمیرم...دیروز دیدم این مورچه ها اینقدر پررو شدن که رفتن بسته ی بیسکوییت رو سوراخ کردن رفتن توش....

خیلی از این مورچه ها بدم میاد.....

کاش میشد خونه رو یکبار تمیز کرد بعد همون شکلی save کرد دیگه هر موقع کثیف میشد یه دقیقه به همون شکل که save کردی برمی گردوندی....

.............

عاشقانه ترین

2010-06-27T10:49:00.003+05:30

دیشب ,وقتی دو روز مونده بود به اولین امتحان پایان ترم دوم,ساعت های 3 و4 صبح,....

یه چیزی فهمیدیم و یه چیزایی به هم گفتیم....

نمی خوام درباره ی همه ی حرفهایی که با هم زدیم اینجا بنویسم...

فقط این پست رو نوشتم که تا ....

تا همــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیــــــــــــــتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشـــــــــــــــــــه

دیشب رو ثبت کنم...

دیشب در حالی که هزار و هفتاد و هشت روز از زندگی مشترکمون میگذشت,عاشقانه ترین شب زندگیمون رو پشت سر گذاشتیم....

(( اگر مرگ نبود,هیچگاه هیچکس نمیفهمید که عشق چقدر سنگین است......))

اولین درآمد

2010-06-25T00:36:00.008+05:30

اون روز دوشنبه,20 ژوئن 2010

خانواده ی ما,یعنی من و گلم اولین درآمد مستقل از خانواده هایمان رو دریافت کرد

خیلی چسبید مبلغ چندان چشم گیر نیست اما کیفش به این است که خود خودمون بدست آوردیم...

البته در این باره به خانواده ها هیچی نگفتنیم آخه میترسیم

همین که بفهمن کار پیدا کردیم از پولی که ماهانه برامون میفرستن کم کنن

برا همین این جریان رو و کلا کاری رو که شروع کردیم رو هیچکس نمیدونه.....

از چند وقت پیش به فکرش بودیم تازه حیف که خیلی دیر شد و دست زیاد شده....

این کاری که شروع کردیم اینه:

اخذ پذیرش از دانشگاه های هند و فرانسه...

و خلاصه هفته ی قبل اولین مشتری که براش پذیرش گرفته بودیم رسید هند...

و دوشبنه با گل نازم تسویه حساب کرد...

بعد این طوری شد که یورا دوشنبه ظهر با پول اومد خونه

مثل این فیلم های قدیمی گفت بیا زن پول اوردم

ولی خیلی چسبید حالا کلی نقشه براش داریم شاید ماشین لباسشویی بخریم..

پول رو به یورو داده واسه همین فعلا منتظریم قیمت یورو بره بالا بعد به روپیه تبدیلش کنیم...

خلاصه گفتم حیف ماجرای اولین درآمدمون رو ننویسم

البته خدایی من این وسط هیچ کاره بودم کل زحمات با عشقم بود..

.از اولش... تازه این یارو رو که اوردیم کلا آدم وسواسی ای بود و گلم تا براش

خونه پیدا کرد و وسایلش رو خرید خیلی اذیت شد...

در انتها:

گلم فدات شم و ممنون از این که سعی می کنی خانوادمون پول دربیاره

بزرگ ترین فاجعه ی زندگی مشترک ما

2010-05-27T15:56:00.006+05:30

گاهی یک سلسله "اشتباهات" , "بدشانسی ها" و البته "حماقت" ها دست در دست هم میدن که یک فاجعه رخ بده...که از این طناب کافیه فقط یکیش اتفاق نمی افتاده ...بعد دیگه فاجعه ای هم در کار نبود....

پلان 1 اشتاه اول
ظهر چهار شنبه .خونه

عشقم: گلم پتو روت میندازی یا ملافه؟
من: نه گرمه...ملافه
عشقم: سرده ها سرما می خوری...
من: نه خوبه همون ملافه بهتره....
و مرسده و عشق نازش می خوابن....

پلان 2 , بد شانسی اول
بعد از ظهر . خونه

ساعت مرسده روی "snooz"نبوده و مرسده و گلش خواب می مونند...
و 3 ساعت جلوی باد مستقیم کولر می خوابند...

پلان 3 , بد شانسی دوم
نیمه شب . خونه

از اونجایی که مرسده مریض شده است ...درست کردن شام به عهده ی گلش می افته...بعد از اینکه غذا پختن تموم میشه گل نازش میاد که ظرف ها رو بشوید....ناگهان آب قطع می شود...

پلان 4 , اشتباه دوم
نزیدک ها ی صبح . خونه

مرسده هم چنان مریض است پس گل نازش تصمیم میگیره خودش میز رو بچینه...موقع فلفل شستن شیر آب را باز می کند و میبیند آب نیست...یادش می آید چند ساعت پیش آب قطع شده بود

پلان 5,بد شانسی سوم(شاید هم اشتباه)
بعد از شام . خونه

مرسده می خوابد و گل نازش مشغول درس خواندن می شود

پلان 6 حماقت اول
صبح پنج شنبه . خونه

مرسده از خواب بیدار میشود
مرسده: ا؟گلم؟هنوز بیداری..ساعت 9 صبح شده...
گل ناز: آخه درس داشتم عزیزم...تو چرا بیدار شدی؟
مری: می خوام برم دانشگاه
گل ناز" ا؟عزیزم؟لج بازی نکن مریضیت بدتر میشه هــــــــــــــــــــــــــا, امروز رو استراحت کن
مرسده: نه باید برم...هم شیمی داریم هم ریاضی 2...باید برم
گل ناز: حالا یه روز نری هیچی نمیشه...اگه استراحت نکنی حالت بدتر میشه
مری: عزیزم اگه نرم عقب میافتم...نمیشه..
......
کمی بحت و در نهایت مرسده میره دانشگاه...

پلان 7 بد شانسی چهارم
صبح پنچ شنبه . دانشکده

مرسده میره سر کلاس در حالی که کمی دیر رسیده و دعا میکنه استاد نیومده باشه...اما در کمال تعجب میبینه در کلاسشون یه عالمه آدم نشستن و دارن امتحان میدن...
کمی دور و برنگاه می کنه و متوجه اوضاع غیر عادی دانشکده میشه..به دوستش زنگ میزنه و اون می گه که امروز روز امتحان اینترس فلان چیز و کلاس نیست..برو خونه.....
مرسده: شت....فقط میخواستین من و تا این جا بکشونین؟....
در حال برگشتن جمعی از بچه ها ی کلاس رو میبینه....
مرسده:سلام ,چرا اینجا واستادین؟
بچه های کلاس: استاد شیمی به سی آر گفته که بچه ها واستن داره میاد........................
مرسده فریاد میزنه....

پلان 8 حماقت دوم
یک ساعت بعد . دانشکده

حال مرسده باز بدتر هم شده...اما در دانشکده می ماند ,برای درس شیمی..چون در فصل چهارم اشکال دارد و باید سر کلاس باشد تا یاد بگیرد....
استاد شیمی بعد از 40 دقیقه می آید...کلاس شروع میشود...
استاد: امروز چون تمام دانشجویان سر کلاس نیستن و فصل چهار فصل مهمی است این فصل را درس نمیدهم و میگذاریم برا جلسه بعد.......
استاد:فصل پنج........
مرسده سرش را به میز می کوبد....حالش خیلی بد است...فصل چهارمی هم در کار نیست ...اما باز سر کلاس میماند.....
هارشیتا:مرسده ؟بهتره بری حالت خیلی بده...احمق نشو
مرسده: حالا که تا اینجا آمده ام...بزا حاضری هم بزنم.....

پلان آخر فاجعه
ظهر پنجشنبه . خونه

مرسده برمی گردد خانه...حالش خیلی بد است...در راه پله ها میبیند چراغ آشپز خانه روشن است.....
مرسده:یعنی گل نازم بیدار شده؟به این زودی؟تازه ساعت 9 خوابید....
مرسده در خانه را باز می کند........................................................................................................................

تمام فرش ها جمع شده
صندلی ها و میز به گوشه ی هال آمده
آشفتگی در خانه موج میزند...
وسایل مختلف به صورت مچاله شده به اطراف پرت شده....
و گل ناز...
نیست....
مرسده در حالی که دارد از ترس سکته میزند با استرس و فریاد: گلم؟عزیزم؟یـــــــــــــــــــــورا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در این لحظه...گل ناز در حالی پاچه های شلوارش را تا زانو بالا زده و یک طی در دستانش است .....
گل ناز:(سرش را به زیر انداخته و با شرمندگی)
عزیزم... وقتی خواب بودم, آب وصل شده...شیر آشپز خانه باز بوده و. . . .
من هم خیلی خسته بودم,آخه تا صبح داشتم درس می خوندم...برا همین صدای آب رو نشنیدم...همسایه ها اومدن در زدن و گفتن از خونه صدای آب میاد...که دیگه دیر شده بود

*

*

*

*

*

*

*

*

*
دیگه بقیه اش را خودتون تصور کنید....کل خونه رو آب گرفته بود....تمام فرش ها,کتاب ها,کاغذ ها,کارتن ها ی زیر تخت,لباس های زمستانی که زیر تخت بوده و به طور خلاصه هر چی داشتیم و نداشتیم خیس شده بود....
حالا این ها بکنار...این هندی های احمق نه در خانه و نه حتی در آشپزخانه چاه نمیگذارند......
ما مانده بودیم و خانه ای به آب رفته تا ارتفاع 6 , 7 سانت......
واقعا هیچ جور نمیشده آب ها رو جمع کرد هر چقدر با سرعت آب ها رو به سمت در خروجی می کشاندیم آب با سرعت بیشتر به سر جاش برمی گشت...تازه فهمیدیم که خونمون شیب داره....
تنها چاره ای که به ذهنمون زد که هرچی ملافه داریم پهن کنیم رو زمین تا آب ها رو جذب کنه و ما آبش رو بگیریم و بریزیم توی تشت.....
من که همان اول راه بریدم و افتادم....
گل نازم نمیدونم چند بار اون ملافه ها رو پهن کرد و بعد آبشو چلوند تو تشت و بعد آب تشت و خالی کرد و دوباره...
خدایی با تخمینی که زدم بالای 200 بار بوده.....
عزیزم؟فدات شم الهی بمیرم برات....
تازه قسمت غم انگیز ماجرا وقتی بود که یکی از پادری ها که نستبا بزرگ است و جلوی آشپزخانه پهن بود رنگ داده بود....
کل سرامیک ها شده قرمز شده بود...
تازه بعد از اینکه گلم همه ی آب ها رو گرفت مجبور شد که کل سرامیک ها رو هم بشوره....
وای بمیرم الهی.....
خیلی اتفاق بدی بود...
تازه من هم حالم بدتر شد و دو روز کلا خواب بودم...مریض بدجور شده بودم...حالا شما تصور کنید اون خونه ای که در لحظه ی ورودم تصویر کردم...دو روز هم ازش بگذره به اضافه اینکه در تمام این مدت گل نازم خواسته باشه آشپزی کنه ...
یعنی که ظرف تمیز هم دیگه نمونده بود و آشپزخونه انگار توش جنگ شده باشه....
امروز که دیگه از خواب بیدار شدم دیدیم داریم تو این وضعیت جون میدیم....دیگه افتادم به جون خونه...
وای مردم....البته عشقم هم کمک و ظرف ها رو شست....
البته هنوز لباس ها و ملافه ها که خیس شدن موندن...نمیدونم چی کارشون کنم...آخه ماشین لباس شویی نداریم....
اما خونه دیگه شده دسته ی گل...خیلی توپ شده...یه کم تغییر دکوراسیون هم دادیم...
****************************************
اما جالبی داستان اینه که کافی بود فقط یکی از پلان ها اتفاق نمی افتاد...فقط یکیشون...اون موقع این همه بدبختی سرمون نمیومد....
گاهی یک سری اشتباه , بدشانسی وحماقت پشت سر هم اتفاق می افتد...مثل دومینو ...زنجیروار ...
وقتی به گذشته بر می گردی میبینی کافی بوده فقط در یکی از آنها بیشتر حواست رو بیشتر جمع می کردی...
حالا این اتفاقی که برا ی ما افتاد در کل مسئله ی مهمی نبود اما متاسفانه گاهی اتفاق های رخ میده که .....
دیگه تو خود حدیث مفصل بخوان ....

عشقم

2010-05-10T18:53:00.005+05:30

سلام عشقم؟

با توام....

می خوام یه چیزایی رو بهت بگم...خیلی وقته که می خوام..اما نمی دونم چه جوری؟

خب اولیش اینه که دوست دارم..مثل همیشه

می خواستم ازت تشکر کنم ..که دیدم نه شاعرانه است نه حتی قشنگ

می دونی؟یه چیزایی تو سرمه...خیلی بزرگن...نمی تونم بنویسمشون...حتی نمی تونم بگم..فقط حس می کنم....ولی با تمام وجود!!!

می دونی گلم؟حس می کنم یه چیزایی تو زندگی مون هست...یه حرف هایی,یه حس هایی, که خیلی قشنگن...شبیه یک نسیم هستن که خیلی آروم تو زندگی مون جریان دارند...

وای یاد اون روز افتادم....اون سه شنبه ای که قرار بود برای همیشه با هم خداحافطی کنیم....برای همیشه از زندگی هم برین بیرون...اما

نتونستیم....همون روزی که به جای جدایی تصمیم گرفتین که واستیم...و همونطور که اشک می ریختیم با هم قرار گذاشتیم...اینکه مقابل همه مشکلات واستیم و با هم ازدواج کنیم...و واستادیم و ازدواج کردیم...

قشنگیش این بود که بعد از ازدواج هم مشکلاتی داشتیم اما باز هم واستادیم....تا حالا همیشه با هم بودیم...در مقابل همــــــــــــــــــــــه ی مشکلاتی که می خواستن زندگی قشنگمون رو خراب کنن

من می گم علتش همون چیزان که تو زندگی مون جاریه....مثل نسیم ...............................من می گم عشق که تو زندگی مون جاری....................................

من می گم دوست دارم

اما اصلا هدفم از نوشتن این پست این نیود که بگم دوست دارم

فقط می خواستم بگم از اون سه شنبه تا حالاااااااااااااااااااااا..........ااووووووووووو چه همه سه شنبه گذشته....ولی...

ولی تو همیشه بودی....گلم؟؟؟عزیزم؟تو همیشه همراهم بودی

شش ماه گذشته برای من واقعا از سخت ترین روز هایی که بود که تا حالا داشتم...چون برا خودم و خودت دارم مینویسم دیگه نمی گم مشکلات رو که خودت حفظی....

یک ترم گذشت و تو ....

تو پیشم بودی...هر لحظه...از همون لحظه ی اول,روز اول دانشگاه.....

تا اون روز هایی که 8 ساعت کلاس داشتم و بعدش تو خونه باید روزی 10 ساعت درس می خوندم...

تا اون روز هایی که می ترسیدم

اون روز هایی که تنها بودم

دلتنگ بودم

تو همیشه بودی.....

تا اون روزهایی که امتحان داشتم...

استرس داشتم

عشقم تو حتی سر جلسه ی امتحان هم پیشم بودی....من احساست می کردم...راست می گم

تا اون روز هایی که دلم می خواست فرار کنم....تو باز پیشم بودی...

اون روزایی که از همه چیز بدم میومد...تو کنارم بودی که دوست داشتن رو یادم نره

واقعا کم نیست ها...

به هر لحظه ی ترم قبل نگاه می کنم ...اول از همه تو رو میبینم که با یک لبخند اونجا نشستی....

و می خواهی بغلم کنی تا از وجود خودت منو آروم کنی...تا همه ی دنیا رو بندازی بیرون و وجودمو با وجود خودت پر کنی......

می دونم که هر بار که از وجودت , از آرامشت به من هدیه میدادی یه چیزی از خودت کم میشد....اما تو باز هم بی دریغ به من محبت کردی...

منی که هرگز نتوستم وقتایی که "تو" در آرامش نیستی بهت آرمش بدم...

منی که همیشه محیط خونه رو تبدیل می کردم به یک فضای استرس زا ی وحشتناک....

ولی تو باز هم پیشم بودی...با اون لبخندت....و آغوشی که همیشه برای من جا داره....

می خوام بگم اگه چیزی دارم,چیزی به دست اوردم....همش به خاطر تو بوده....تو ...گل ناز من.....عشق من

تو بودی که همیشه با یک نیروی وحشتناک خستگی ناپذیر ازم حمایت کردی...پشتم واستادی...دستم رو گرفتی...بلندم کردی...فرستادیم تو میدون...که خودم تنها بمونم و دنیا اما....همیشه با اون لبخندت و آغوشت اون گوشه...تو خونمون...نشسته بودی...که هر وقت ترسیدم...هر وقت نتوستم....بیام پیشت....تا باز کمکم کنی.....

و تو همیشه بودی.......

گلم؟

تنها امروز آخرین روز ترم قبل بود....دیگه همه چی تموم شد...و فقط تبدیل به خاطره...تجربه...عشق...

فقط خواستم ازت تشکر کنم....همین!

امروز 20 اردیبشت 89

امروز بعد از امتحان

شندیم نتیجه های ترم قبل اومده.

با این که ریاضی ام رو افتاده بودم باز هم خوشحال بودم و خیلی خوشحال تر شدم وقتی دیدم که

اشتباه کرده بودم و ریاضی رو نیفتاده بودم...یعنیییییی

گللللللم؟

فووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووول پاس شـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم

___________________________________________________________________

بعدا نوشت:

امروز نمره ها ی ترم پیش هم اومـــــــــــــــــــــــــــــد...وای اونقدر خوشحالم که نگو...

معدلم شده

81................................

یعنی کلاس 1 با ستاره...

تو کل خارجی های کلاس نمره ی بعد از من بود 60.......

تازه خود هندی ها هم بیشترشون دو و بر 70 تا 80 بودن...

البته شاگرد اولمون شد 92!!!!!

اما خدایی اگه 7 ترم آینده هم همچین معدلی بگیرم بعد یک تافل و GRE هم بزارم روش...فک کنم بتونم از آمر+ری+ک%ا پذیرش بگیرم...

وای

یعنی میشه من؟؟ من

یه روز برم آ_+مر&ریک((ا؟؟؟؟؟

تولد

2010-04-20T20:22:00.004+05:30

نمی دونم چی باعث شده این طوری فک کنم؟و نمی دونم چرا تا حالا تغیر نکردم...فقط می دونم که از همون اول روز تولدم برام خیلی مهم بود....

خاطرات خیلی قشنگی هم برام از روزای تولدم باقی مونده....می خوام جشن تولد هایی که تا حالا برام قشنگ بوده رو بنویسم...به ترتیب سن...

1)-خب روز اول اولی که به دنیا اومدم رو که یادم نمی یاد ولی احتمالا روز خیلی خجسته و قشنگی بوده....واستا فک کنم؟؟خب همین که روز اول قشنگترین فصل سال بوده خودش خیلی....تازه مامانم که یادش نیست ولی من فک کنم یک ساعت قبل از به دینا اومدن یک بارون توپ زده....ولحظه ی به دنیا اومدنم هم تمام پرنده ها به افتخارم کلی آواز خوندن و در اون روز قشنگ ترین گلها روییدن و آفتاب زیبا تر از هر روز تابیده و....خلاصه آخرش هم من به دنیا اومدم....

2)-فک کنم 3 یا 4 سالم بود....برا خواهر بزرگم که یه جشن خیلی باحال گرفتن...اما باز خوبه نامردی نکردن آخر مراسم یه کیک فسقلی که هم دادن من و پسر خاله هام همه با هم فوت کردیم.....

خب دیگه از این جا به بعد رو خوب یادمه...

3)- هفت سالگی...بابام برام یک کیک گنده خرید اورد مدرسه...خیلی غرور انگیز بود در اون سن و سال....خیلی چسبید

4)-هشت سالگی...این در واقع اولین باری بود که چیزی درست شبیه جشن تولد برام گرفتن...البته فقط عمه و خاله ها بودن و مهمون رياغریبه نداشتیم...روز قبلش با عمه ثمینه رفتیم بازار یه لباس خوشگل واسه تولدم خریدم...خود روز تولد هم کلی کادو گرفتم ...یه عکس خیلی با مزه هم از اون روز مونده...تو اون عکس کل بچه های فامیل شامل پسر خاله ها و دختر عمه ها و..به طور اتفاقی هستن و هیچ کس هم حواسش نیست

5)-یازده سالگی...سال پنجم دبستان .خدایی این جشن تولده آخر جشن بود....کلی مهمون داشتیم (و قاعدتا کلی کادو)...الان که فک می کنم میبین مهمون ها کمتر از جشن نامزدی مون نبودن....من هم یه لباس خوشکل تنم کرده بودم...باحالی دیگه ی جشن تولدم این بود که مختلط بود....البته برا من که پسرها همه بچه های فامیل بودن مزه نداشت ولی واسه هم کلاسی هام و پسر خاله ها.......خدایی فک کنم خیلی بهشون خوش گذشت...

6)-دوازده سالگی...اول راهنمایی.تولد اون سالم مصادف شده بود با اردوی مشهد که از طرف مدرسه می بردن...خودش بهترین کادو بود اما غم انگیزی جریان اینجا بود که عمه هام اینا هم می خواستن برام جشن بگیرن...کلی کادو خریده بودن وکیک ..که من که از اردو میام برم اونجا و غافلگیر شم..اما از شانس من اتوبوس مدرسه تو راه خراب شد....آقا من ساعت 12 شب رسیدم...نتیجه اش این شد که وقتی رفتم خونه ی عمه ام بابابزرگ مامان بزرگ و اون یکی عمه هام که رفته بودن خونشون....از دختر این عمه ام هم خواب بود ...از همه خنده دار تر اینکه کیک هم قاچ کرده بودن...خلاصه به ناجوانمردانه ترین شکل ممکن یه جشن تولد خوب رو از دست دادم...

7)-سیزده سالگی...دوم راهنمایی...این یکی تولدم هم خیلی با مزه بود...من به همراه دوستام..اومدیم و یک متن طولانی و خنده دار به مناسبت تولد من که البته خودم رو یگانه دانش آموز فرهیخته ی مدرسمون معرفی کرده بودم نوشتیم...بعد از روش چاپ کردیم و در کل مدرسه پخش کردیم...توش نوشته بودیم که روز 1 اردیبهشت ..ساعت 10.30(که خودمون ورزش داشتیم) باید کادو هاشون رو بیارن کلاس 2/2 ....هنوز باورم نمیشه که اووووووووووون همه کادو گرفتم...آخه ما واسه شوخی نوشته بودیم کادو بیارین ..اما همه جدی گرفتن...اون روز از کل مدرسه برام کادو رسید...اون قد زیاد بود که مجبور شدم زنگ بزنم بابام با ماشین بیاد دنبالم....

8)-چهارده سالگی...سوم راهنمایی...از سال قبلش دوستیمون شکل گرفته بود...من و کاتیا که از دبستان دوست بودیم...آذین و حدیث هم با هم از دبستان دوست بودن..سال اول راهنمایی خیلی با هم رفیق نشدیم...از وسطای سال دوم بود که کم کم باهم آشنا شدیم....و تا حالا با هم هستـــــــــــــــــــــــــــــیم...یکی از قوانین گروهمون این بود که جشن تولد ها رو به بهترین شکل ممکن بگیریم...اون سال بچه ها گفتن برا تولد من بریم خونه کاتیا شون(آخه واسه تولد کاتیا بچه ها اومدن خونه ما..و به صورت باحالی غافلگیرش کردیم)اما واسه تولد من غافلگیری نبود(یعنی من فک می کردم که نیست) اول که رفتم یک کیک ساده اوردن(کیک صبحانه) و چند تا کادو...بعد دیگه می گفتیم و میخندیدیم و...که طی یک عملیات بامزه کیک و کادو های اصلی رو اوردن ......خیلی حــــــــــــــــــــــــال داد

9)-پانزده سالگی...اول دبیرستان...خب اون سال ما چهار نفر جدا افتاده بودیم از هم فقط من و حدیث تو یک مدرسه بودیم... از طرفی کلا اون سال برای خانوادمون هم تقریبا بدترین سالی بود که یادم میاد.....این شد که اون سال فقط خلاصه شد به یک تبریک و کیک کوچولو تو مدرسه...

10)-شانزده سالگی...دوم دبیرستان..مدرسه ام رو عوض کرده بودم و به خاطر تعصباتی که روی دوستی چهار نفرمون داشتم با هیچ کس دوست اونطوری نبودم...برا همین دیدن کلاس تزیین شده با کلی بادکنک و تبریک و شعر دسته جمعی خوندن بچه های کلاس ....حسابی غافلگیرم کرد...این کار توسط آیدا انجام شد..و شاید همین مسئله مقدمه ای شد برای دوستیمون...آیدا هم به جمعمون اضافه شد...ظهر همون روز هم بابام به اندازه بچه های کلاس بستنی خوشمزه گرفت اورد مدرسه....بعد از ظهر همون روز با آذین و حدیث رفتیم بیرون که اون ها هم اول فقط تبریک گفتن ولی وقتی رسیدم خونه دیدم کادو و کارت تبریک توی ماشینه!!!!!بامزه بود

11)-هفده سالگی...سوم دبیرستان...اون سال تولدم افتاده بود جمعه...خب طبیعتا از ساعت دوازده شب که میشد منتظر وقوع یک اتفاق بودم..می دونستم دوستام بیکار نمیشینن...شده بود 11.30 صبح و هیچ خبری نبود...تا اینکه گفتم پا شم برم حمام...وسط حمام داداشم یهو در زد که دستشو بریده مامان هم رقته خونه مامان بزرگ و....من هم نگران با عجله حوله بابام!!!!!!!!!که لباسی بود و دم دستم بود رو پوشیدم هراسان اومدم بیرون بعد هر چی صدا میزدم داداشی کجایی ؟ خبری نبود ....که ناگهان 5 تا از بجه ها(آذین و حدیث و آیدا و پروانه و فهیمه) از پشت در پریدن بیرون ...."تولد تولد..." یعنی ته غافلگیری بود...اما این همه ی ماجرا نبود....گفتن که ساندویچ خریدن مامان آیدا هم ماشینش رو اورده که همه دسته جمعی بریم پیک نیک............خب این فوق العاده بود در واقع می شد اولین پیک نیک بدون مامان بابا ها و مدرسه(فقط مامان آیدا که خودش خیـــــــــــــــــــــــــــلی مهربون و نازه باهامون بود)....ولی از کادو خبری نبود...منطقی هم به نظر میرسید آخه من گفتم جفت وجور کردن همین برنامه خودش خیلی بوده...خلاصه رفتیم یک جای با صفا...کلی گشتیم...خندیدیم..ناهار خوردیم.....حرف زدیم و......تا عصر...دیگه کم کم می خواستیم برگردیم...خیلی طبیعی داشتیم وسایل رو جمع می کردیم و من هم رفتم در صندوق عقب رو باز کنم که کوله رو بزارم توش.........وای چه باحال بود....همین که در و باز کردم دیدم 5 تا کادو با بسته بندی های خوشششششششششششششگل تو صندوق است.....خیلی باحال بود....بعد از پیک نیک هم رفتیم بستنی خوردیم....

12)-هجده سالگی...سال پیش دانشگاهی...آقا ما از اول سال قرار گذاشته بودیم که امسال درس داریم و...از این کار ها نکنیم...من هم مثل بچه های خوب گوش کرده بودم و کلا برا تولد آذین و حدیث کاری خاصی نکردیم...البته من می خواستم خودم برا یه کاری بکنم و بچه های کلاسمون رو ناهار دعوت کردم به رستوران اع#یا&نی که بهترین رستوران شهرمونه...اما چون می خواستم چند تا از دبیر ها هم باشن مجبور شدم واسه اینکه برنامه اونها جور شه یه روز دیگه بگیرم..دو سه روز بعد از تولدم....... روز تولدم شد از ساعت 12 شب دیگه تلفن ها و اس.ام.اس ها رسید و کلی تبریک...اما....فرداش رفتیم مدرسه و باز فقط تبریک...خلاصه خیلی ناراحت بودم و گفتم عجب قرار مزخرفی گذاشتیم اول سال....بعد از ظهر تولدم هم به کسالت و بی غافلگیری گذشت..شب که شد رفتیم خونه بابابزرگم...من هم از قبل به مامانم اینا گفتم که چیزی نگن تولدمه و...که مامانم همین که رفتین ورداشت گفت امشب هم که تولد مرسده است و...........آقا من هم عصبانی شدم و...دعوا...قهر...بعد هم گفتم اصلا بریم خونه(آخه ناراحت شدم که چرا بابابزرگم اینها هیچ کاری نکردن............)...بعد هم که رسیدیم خونه قهر کردم و رفتم تو اتاقم و در رو بستم و رفتم که بخوابم...پتوی تخت رو کشیدم کنار.............................. یکهو دیدم ککککککککککککککککککککککککلییییییییییییییییی کادو و کارت تبریک زیرش........وای آخرش بود....

13)-نوزده سالگی ...سال اول ازدواج...آقا این عشق ناز من اومد صاف و پوست کنده بهم گفت که تو کار غافلگیری نیست و بیام و باهم یه کاری بکنیم...و خلاصه یک جشن تولد حســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــابی گرفتیم که چشم حسود های ازدواجمون هم در بیاد...که اومد....خیلی جشن باکلاسی بود خدایی....همه ی کارهاش هم گل نازم کرد...فداش شم

14)-بیست سالگی....سال دوم ازدواج...وای این یکی هم واقعا فوق العاده بود....یعنی از این بهتر نمیشه که شب تولدت توی قطار باشیی که داره میره شهرت....بعد از 8 ماه دوری از ایران....دو روز قبل از تولدم اومدیم ایران....دو روز تهران خونه خواهر گلم بودیم....و دقیقا شب تولدم توی قطار بودییم....ساعت 2 نیمه شب رسیدیم...2 ساعت بعد از آغاز روز تولدم...بعد رفتیم خونه...از خوشحالی تو پوستم نمی گنجیدم....بعد که خسته گی هامون در رفت و رفتیم بالا که برین توی اتاقمون.....واییییییییییییی دیدیم کل اتاق تزیین شده با کلی شیرینی و کادو....کار مامان ها بود......دمشون گرم...خیلی باحال بود........

15)-بیست و یکسالگی...سال اول هند........؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

*************************

----قابل به ذکر است که داداشی گلم هم هر سال و هر سال روز تولدم رو به زیبا ترین شکل تبریک می گفت...یا با یک نقاشی یا یک کارت تبریک یا شعر یا........

---- بابام هم همیشه با یک کادوی توپ که یا پول بود یا طلا باعث میشد روز تولدم کلی حال کنم که فک کنم امسال به خاطر اینکه ایران نیستیم دیگه پیچونده شد رفت

----مامانم هم از قبل ازواجم که هیچی اما از بعد ازدواج واسه اینکه حفظ آبرو کنه برام کادو های درست حسابی میخرید که متاسفانه این یکی هم فک کنم پیچونده شه.......

----مامان گل نازم هم کلا همیشه یک حال اســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاسی بهم میداد روز تولدم که بدبختانه این یکی هم پیچونده خواهد شد!!!!!!!!!

....

ا همین الان ساعت 12 شد...تولدم مبارک(این شعر و به همراه گل نازم و سپیده و حسن که این جا هستن برام خوانده شد........)

افکار

2010-04-18T12:24:00.003+05:30

از دیشب یک فکر اومده تو ذهنم که خیلی برام جالبه....گلم اینو گفت....گفت انسان ها ,افکارشون نیستند....این دقیقا برعکس چیزی است که من فکر می کردم...من همشیه انسان ها رو همون افکارشون می دونستم...با توجه به اون قضاوت می کردم...از بعضی ها خوشم میومد از بعضی ها نه....و...

در رابطه با خودم هم همینطور بودم...مثلا از مرسده ی 4 سال پیش خوشم نمیومد به خاطر طرز تفکری که داشت...گاهی خودم رو سرزنش می کردم به خاطر بعضی تفکرات...از تفکر منظورم همون اعتقاد هم هست...

خلاصه هیچ موقع بین انسان و فکرش جدایی نمیدیدم...

اما حالا ...یه چیزی داره قلفلکم میده...یه چیزی مثل امید.....

چند وقتی است درگیر "استرس" و "افسردگی" هستم...اما هیچ وقت فک نمی کردم که من

مرسده ای هستم,که الان دچار استرس و افسردگی است...

یعنی خودم رو از این ها جدا نمی دیدم فک می کردم

من مرسده ی استرسی و افسرده هستم....

باور کنید بین این دو نگرش خیلی تفاوت وجود داره...

نگرش دوم به شدت مایوس کننده ,آزار دهنده است...باعث میشه آدم تو لاک خودش بره...چون فک می کنه این جزیی از خودشه...با این که چیز خوبی نیست...مثلا مثل کسی که یک چیز آزار دهنده روی صورتش داره...یا حتی یک بیماری مثلا غیر قابل درمان...

می خوام بگم این تفکر چقدر سخته...آدم رو اسیر می کنه...این فکر می کنی تو دقیقا افکارت هستی...حتی این دقیقا آدم رو یه جورایی به سمت دگم بودن,سنگ شدن پیش مبره...چون هر کسی ناخودآگاه دلش می خواد از خودش دفاع کنه...پس تبدیل میشه به آدمی که میخواد از یک سری افکار و اعتقادات دفاع کنه....و چون خودش رو مساوی با اون ها میبینه تغیر دادنشون خیلی سخت میشه ....ما به این آدم ها می گیم دگم....

اما حالا اگه این طور نگاه کنیم که افکار آدم فقط مثل یک سیال هستن که در قالب ذهن ریخته میشن......

این دیدگاه خیلی رهایی بخش است....به انسان اجازه میده افکار قدیمی شو دور بریزه....ذهنش رو خالی کنه و باز با یک آب سرد و

گوارا و تازه پرش کنه...هر روز هر ساعت....

این باعث میشه آدم هیچ وقت درگیره یک فکر یک اعتقاد نشه....اعتقاد داشتن با "اسیر" اعتقادات بودن فرق داره...

به نظرم رها بودن یعنی انتخاب یک فکر در حالی که بقیه اعتقادات را هم میبینی....رهایی یعنی زندگی با یک سری اعتقادات در حالی که میدونی ممکنه همشون اشتباه باشن...اما این دلیل بر بد بودن تو نیست چون اگه رها باشی می تونی از اون اعتقاد اشتباه, اون فکر, اون عادت,اون روند اشتباه هم رها شی .....

و باز دوباره یک چیزهایی رو انتخاب کنی و مدتی باهاشوم زنده باشی تا دوباره بفهمی که کامل تر از این فکر هم وجود داره حتی اگه خیلی با این اعتقاد الان متفاوت باشه و حتی کاملا متضاد....

رهایی یعنی داشتن یک اعتقاد در حالی که این توانایی رو داشته باشی که اگه یه جایی "عقل" و "منطق" بهت گفت این تفکر اشتباه است ,بتونی بپذیری و نه این یک عمر از اون فکر اشتباه دفاع کنی فقط چون فکر "تو" بوده..........

برای سحر و وحید

2010-04-06T18:18:00.000+05:30

گاهی یه اتفاقاتی می افته که باعث می شه یه بغض بره توی گلو....بغضی که شاید هیچ وقت شکسته نشه....ولی همیشه همراهت خواهد موند ...شاید به صورت یه حس بد...یه غم....یا شاید هم "حسرت"...

حسرت یه خداحافظی.....

چه قدر بد اون لحظه که برمی گردی به گذشته و می بینی با یه اتفاق ساده...چــــــــــــــــــــــــــــــــــــه چیزایی رو خراب کردی......

و وقتی به الان نگاه میکنی و میبنی که دیگه چقدر دیر شده.....

اولین بار که هم دیگه رو دیدیم تو دفتر وکیلی بود که قرار بود بیارمون اینجا......

اگه بخوام از خاطراتمون بگم...تقریبا میشه ی همه روز هایی که در این جا بودیم...به اندازه ی هر روز باهم خاطره داریم....

پارسال هم ما به جز اون ها کسی رو نداشتیم هم اونها به جز ما....

ساعت ها دور هم می شستیم و حرف میزدیم....گاهی تا وقتی هوا روشن میشد....

تقریبا تمام تصمیمات زندگی مون رو باهم می گرفتیم....

چه مشکلاتی رو که از سر باز کردیم........

چه تجربیاتی که کسب کردیم.......

چه قدر خندیدیم........

چه گند هایی که زدیم..........

چه افتضاحاتی که به بار اوردیم....

چه نقشه ها کشیدیم و هیچ کدوم رو عملی نکردیم

چه رویا ها بافتیم ....

چه پل ها ساختیم....................................................................

ولی امروز دیگه راه مون از هم جدا شده....

اما چیزی که ما رو ناراحت می کنه ...قلبمون روفشار میده....اینه که بعد از همه ی اینها....همه ی این روز ها....نشد قبل رفتن حتی یه خداحافظی کنیم....

اون روز وقتی از سفر برگشتیم ...وقتی که خونه ی خالی بچه ها رودیدم....

خونه ای که تقریبا تک تک وسایلش رو با هم خریده بودیم و حالا هر کدوم از اونها یه جایی بود....

خونه ای که با هم کشفش کردیم....

با هم گرفتیمش ....

براش سکه انداختیم.....................

حالا خالی بود

خیلی حس غریبی بود ...نتونستم گریه نکنم....

حالا وقتی به در خونه نگاه می کنی فقط یه قفل گنده میبینی که انگار داره بهت پوزخند میزنه.....

حالا وقتی از بالکن نگاه کنی دیگه ماشین و موتورشون رو نمیبینی.....

گفتم بالکن....یاد اون شب هایی افتادم که من و سحر درس می خوندیم و وحید و یورا کنار همین بالکن ساعت ها حرف میزدندو برنامه میریختن....بعد میومدن نتیجه اش رو به ما می گفتن و من و سحر می ترکیدیم از خنده...................................

من میدونم ,یورا هم میدونه,سحر و وحید هم میدونن...فقط به روی خودمون نمیاریم.

پس فردا که وحید هم بره, احتمالا دیگه هیــــــــــــــــــچ وقت هم رو نبینیم...لااقل تا سال ها......

ولی

تا همیشه وقتی که عکس های بین شب ژانویه 2009 تا شب ژانویه 2010 رو ببینیم یه لبخند میاد رو لبامون و تو دلمون میگیم

یادش بخیر....چه روز هایی بود!!!!

سفر

2010-03-17T15:18:00.001+05:30

ما تا نیم ساعت دیگه حرکت می کنیم.....

میریم سفر فک کنم یه ده روزی طول بکشه.........

وای دیرم شد...بابای

راستی سال نو هم مبارک.................................

ولنتاین

2010-02-15T16:14:00.004+05:30

سلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــام...

ولنتاین همتون happy!!!!!

دیشب یکی از بهترین ولنتاین من و عشقم بود.....

از اون جایی که من امروز امتحان داشتم ...امروز یعنی فردای ولنتاین و فکرم مشغول بود و کلی هم درس داشتم هیچ برنامه ای برا ولنتاین نداشتیم فقط می خواستیم یه شام بریم بیرون تازه اونم نه شب ولنباین ....گفتیم امروز بریم که من امتحانم رو داده باشم....

خلاصه من داشتم درس می خوندم که یکی در زد......در این لحظه همه ماجرا ها شروع شد...

جلیل بود......گفت که برا فاطمه کادو خریده و اینکه شام بریم بیرون....

بعد من که کلی درس د اشتم سعی کردم برنامه رو بپیچونم و یه کاری کنم که فردا بریم...

البته جلیل هم خیلی براش فرق نمی کرد دیروز باشه یا امروز....

یکی دو ساعت بعد که برا نهار رفتیم خونه سپیده اینا فاطمه زنگ زد که جلیل خیلی مشکوکه و....

ما هم کلی سر کارش گذاشتیم که بابا دلتو خوش نکن و....

جریان رو خلاصه میگم ما هرچی سعی کردیم برنامه رو بندازیم به فردا نشد...جلیل گیر داده بود که همون دیشب بریم....

بعد ناهار گفتیم چی کا کنیم چی کا نکینم به ذهنمون زد که حال جلیل رو بگیریم...

گفتیم کادو فاطمه رو باز می کنیم و جاش چیزی میزاریم که جلیل فک کنه یارو صاحب مغاره اشتب کرده .....

کادو رو باز کردیم و جاش یه بسته گیره ی کاغذ که هنوز بسته اش باز نشد بود رو کادو کردیم...

ساعت های 7 که شد یهو جلیل زنگ زد که آقا فاطمه نارحت شده از جلیل.....که چرا در حالی که فاطمه فرداش امتحان داره,جلیل گیر داده بریم بیرون ....در همین لحظات بود که یهو گلم و حسن غیبشون زد....مثلا رفتن سیگار بخرن!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

البته خدایی من اصلا فک نکردم که می خوان کادو بخرن چون از صبح سیگاراشون تموم شده بود...منم که درس داشتم گفتم میرم بالا تا قبل رفتن یه خورده بخونم...

یهو سپیده اومد بالا و گفت که شوهر ها رفتن کادو بخرن بیا ما هم بریم....

!!!!!

این لحظه اوووووووج حساسیت ماجرا بود....

بچه ها رفته بودن کادو بخرن پس همون جاهایی بودن که ما قرار بود بریم از طرفی ما باید زودتر از اون ها برمیگشتیم در حالی که داشتیم دیر تر می رفتیم...

من سریع حاضر شدم و موتور رو برداشتیم و رفتیم که بریم....البته سپیده نذاشت که با موتور تا بیرون دانشگاه بریم ...گفت خطرناکه...موتور رو جای در ورودی پارک کردیم وو یه اتو گرفتیم و رفتیم به نزدیک تریم مغازه...2 تا فروشگاه کنار هم بودن....ما مطمثن بودیم که بچه ها تو دومی هستند پس رفتیم تو اولی....

حالا من و سپیده از این سر مغازه می دویدیم به اون سر باز از این ور به اون ور....نهایتا 10 دقیقه برا انتخاب کادو وقت داشتیم...

خلاصه هر جور بود هر کدوم که کادو انتخاب کردیم و حساب کردیم و از معازه اومدیم بیرون...داشتیم می مردیم...آخه هر لحظه ممکن بچه ها ما رو ببینن...

بعد من دلم طاقت نیورد همش می ترسیدم گلم برسه خونه و ببینه ما نیستیم و همه چی تابلو شه...واسه همین بهش زنگ زدم و گفتنم که ما داریم میریم پیش فاطمه که راضی اش کنیم بیاد این طوری اگه اونها زودتر می رسیدنن شک نمی کردن که ما نیستیم...البته هنوز یک مشکل وجود داشت و اون هم موتور بود...ممکن بود گل نازم ببینه که موتورم جلو در نیست.......

.یه 100 متر نزدیک خونه موتور رو خاموش کردیم و هلش دادیم که سر و صدا نشه..گرچه که ما زودتر رسیده بودیم...خلاصه رفتیم بالا پیش فاطمه و جلیل که کادو ها رو کادو کنیم...حالا میبینیم که فاطمه قهر کرده و گفته من نمیام....

حالا از ما اصرار از فاطمه لجبازی.....می گفت شما ها کادو دارید من ندارم...در این لحظه بود که مجبور شدیم یار قدیمیموم که همانا جلیل بود رو هم بپیچونیم...

به فاطمه گفتیم همین طوری به لجبازی ادامه بده بعد ما به جلیل میگیم تا ما فاطمه رو راضی می کنیم تو برو پایین پیش شوهر ها ی ما و به این بهانه جلیل رو دک کردیم از طرفی سپیده هم رفت پایین که مراقب باشه اونا یکهو نیاین بالا بهانه اش هم این بود که فاطمه با اون هم دعوا کرده...

خلاصه تا بچه ها پایین بودند من و فاطمه دوباره موتور رو برداشتیم و به سمت همون مغازه ی قبلی رفتیم البته این دفعه چون سپیده نبود کل راه رو با موتور رفتیم...فاطمه هم کادو رو خرید و برگشیم البته یک جا عشقم زنگ زد بعد نه گذاشت و نه برداشت گفت چرا اینقدر صدات مضطربه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

خلاصه برگشتیم خونه و کل کادو ها رو تو کوله ی فاطمه جا دادیم و به سمت کی.اف.سی حرکت کردیم...

توی راه کلی سعی کردم مخ گلم رو بزنم که حسابی باورش شه من هیچ کاری نکردم...جالبه اون هم داشت دقیقا همین کار رو می کرد ...و جالبتر این بود که جفتمون مطمئن بودیم طرف مقابل داره فیلم بازی می کنه...

خلاصه کل لحظات شام خوردن به این گذشت که پس چرا اینها کا دو هاشون رو نمی دن؟:))

اعصابم خورد شده بود به خدا...آخه من می خواستم اول اونها بدن بعد ما...

خلاصه اول از همه جلیل پیش قدم شد و در یک حرکت با مزه از زیر میز کادوی فاطمه رو در اورد(ما از زیر میز بهش کادو رو دادیم) و فاطمه کلی ذوق کرد...

اما خدایی...

کل شب یک طرف ... قیافه ی جلیل در اون لحظه ای که کادو باز می شد یک طرف...

وای داااااااااااشت سکته میزد...

خیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلی بامزه بود...هرچ بگم بم کم گفتم....اول که نیشش تا بنا گوش باز بود...هر لحظه که کادو بیشتر باز می شد چهره ی جلیل بیشتر به سمت تعجب میرفت و در نهایت لحظه ای که کادو کاملا باز شد................

داشت گریه اش می گرفت....

وای...خدای خنده بود....یک لحظه هم به ذهنش خطور نکرد ممکنه کار ما باشه...مطمئن بود اون یارو مغازه داره وقتی که خودش رفته کارت رو انتخاب کنه اشتباهی این گیره ها رو گذاشته...........وای اصلا نمی تونید تصور کنید ...

حالا از اون طرف قیافه ی فاطمه هم دیدنی بود....از یک طرف نمی خواست جلیل رو ضایع کنه از طرفی هم واقعا شاکی شده بود که این چه هدیه احمقانه ای است....

من که اوقدر خندیدم که اشک از چشمام میومد.....

خیلی باحال بود...

در همون حین که جلیل داشت سکته می کرد دیگه دلمون سوخت و کادو ی اصلی رو در اوردیم....

بستنی و کیک بعد از شام را هم خوردیم ولی باز هم از کادوی شوهر های ما خبری نشد....

خونه که رسیدیم دیدم کلی از بچه ها جلو ساختمون جمع شدن ....گفتن که کل امتحانات فردای دانشگاه تعطیل شده.....................

داشتم بااااااااااااال در میووردم...

خلاصه رفتیم خونه ی سپیده اینا و از اون جایی که دیگه کم کم داشت خوابمون می برد کوتاه اومیدیم و تصمیم گرفتیم که ما خانوم ها اول کادو ها رو بدیم...

ما اومیدیم بالا و بعدش شوهر ها که اومدن دیدن چند تا کادوی خوگشل وسط خونه است....بعدش باز کلی اذیتمون کردن ولی دست آخر رفتن کادو ها رو آوردن(توی ماشین قایم کرده بودن)...

آخر همه هم فاطمه کادو اش را داد....

خلاصه خیلی شب خاطره انگیز و با مزه ای بود....

+++چون خیلی درس دارم دیگه جزییات اینکه کادو ها چی بود رو نمی نوسم...اون ها هم خیلی با مزه بود ماجراش.....

پایان کلاس ها

2010-02-12T11:21:00.002+05:30

واااااااااااااااااااااااااااااای خدایا

وبلاگ نویسی داشت یادم میرفت...

از کی ننوشتم؟......

در این پست فقط اومدم ادامه ی ماجرای قبلی رو بگم و اینکه کدوم پیش بینی درست دراومد...

با اجازتون همین که آخرین تعطیلات تموم شد ما از فرداش رفتیم دانشگاه تاااااااااااااااااااااااااااا خود امروز....کل سیلابس رو تا پایان نقطه ی آخر کتاب درس دادند...کل کلاس ها که تشکیل شد هیچی روزی 2 ساعت هم اکسترا کلاس داشتیم....تازه شنبه ها هم که قبلا تعطیل بود می رفتیم کلاس بمااااند یکشنه ها هم کلاس داشتیم...

خلاصه پدرمون رو درست و حسابی درآودند...

این هفته هم که گذشت امتحانات مید دو رو دادیم رفت پی کارش....

حالا حرف زیاد دارم...اگه وقت بشه.....

زیر آسمان شهر

2010-01-03T23:28:00.004+05:30

بله...چند ساعت پیش من و گلم به این نتیجه رسیدیم اگه تا چند دقیقه ی دیگه یک تکونی به خودمون ندیم زندگیمون نابود میشه...آخه شما تصور کنید یک خونه ی ۵۲ متری(خوابگاه) ۲۰ روز باشه که ساکنانش دست به سیاه و سفید نزنند...دریغ از شستن یک قاشق یا برداشتن یک جوراب از رو زمین...تازه در این مدت ۵ ،۶ بار هم مهمون داشتیم...خلاصه شرایطی بود...که خدا رو شکر الان که دارم مینویسم همه چیز مرتب و منظم شده..که خوب طبق معمول همه ی کارهای سخت افتاد به گردن گل نازم ..(مرسی عزیزم)

در این ۴۰ روز تعطیلی فرصتی پیش آمد که بچه های ساختمون رو بیشتر بشناسیم...خیلی با مزه است..این خوابگاه ۲۶ واحد داره و تقریبا ۱۵ تا خانواده ایرانی توش زندگی میکنند..حالا که با بیشترشون آشنا شدیم به نظرم خیلی جالب میاد..۱۵ تا خانواده..هر کدوم با یک دنیا ی مختلف..تقریبا میشه گف ما تنها خانواده ای هستیم که با بیشتر از ۸۰% خانواده های دیگه در ارتباطیم..نمیدونم چرا اینطوری شده...ولی مثل اینکه همه از ما خوششون میاد...به نظرم شبیه"زیر آسمان شهر" شده..وقتی از دور نگاه میکنی فقط ۱۵ تا خانواده دیده میشه..اما وقتی درگیرشون میشی میبینی چقد چیز های عجیبی وجود داره..زندگی های مختلف..عقیده مختلف..منش های مختلف..خاطراته مختلف ...مشکلات مختلف..انتظارات مختلف ..و هزار تا چیز دیگه که در هر خانواده ای فرق داره با خانواده ی دیگه...خلاصه برا من جالبه..

**************

دیشب هم شب جالبی بود...ساعت های ۶ باد از ظهر از خواب بیدار شدیم...یک کم که سر حال شدیم سپیده و حسن زنگ زدن گفتن میخوان برن"KFC" بستنی بخورند..بعد ما حسش رو نداشتیم یعنی گفتیم آخه از اینجا تا"KFC"بریم واسه بستنی؟

یک نیم ساعت بعدش سحر و وحید گفتند که پاشیم بریم تو پاساژ ها بگردیم

..راه افتادیم و یک دوری زدیم شد ساعت ۱۰ از برگشتن رفتیم"KFC"بستنی خوردیم..مردیم از خنده..بعدش هم من و گلم رفتیم رستوران غذایی که عاشقش بودیم رو خوردیم و برگشتیم خونه..من رفتم خوابیدم(میخواستم یک ساعت بخوابم)

.....یک ساعت بعد..

گل نازم من رو بیدار کرد که پاشو مهمون داریم...

-مهمون؟مگه ساعت چنده؟

----ساعت ۲..(صبح) عظیم و ملیحه میخوان بیان

-بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه؟

(همسایه طبقه پایین تا حالا نه ما رفتیم خونشون نه و اونها اومده بودند..)

خلاصه منم بیدار شدم کله محتویات حال رو با یک حرکت به اتاق پرت کردم و برای لیوان و.. دست به دامن سپیده اینها شدم (آخه میدونستم لیوان یک بار مصرف دارند) ...

دیگه نشون به این نشون که بچه ها ساعت ۲ آمدند و نشستیم و حرف زدیم و حرف زدیم و حرف زدیم....تا ساعت ۱۰ صبح..

من هم در این بین هر چی میشد به عنوانه پذیرایی جلو مهمون گذاشت و ما تو خونه داشتیم اووردم ولی هیچ کدوم از اینها باعث نشد ساعت ۱۰ صبح هممون از گرسنگی ولو نشیم...بدبختی اونجا بود که تا ساعت ۱۲ هیچ رستورانی باز نمیشود..اگه هم مخواستم غذا بپزم باز هم تا ۱۲ طول میکشد...خلاصه اون ۲ ساعت رو نمیتونم توصیف کنم چطوری گذشت ولی ساعت ۱ که شده بود دیگه سیر و با شکم های پر باز لبخند به لب ها مون برگشت...

ساعت ۲ اومدیم خونه و خوابیدیم...وقتی بیدار شدیم دیدیم واقعن اگه یک تکونی به خودمون ندیم..........

***************8

امروز ظهر عشقم یک جمله رو به شوخی و با یک لحن با مزه گفت که خیلی به من چسبید...

"و اینک حس می کنم گل نازم را بیش از هر زمان دیگر دوست میدارم"....

منم دوســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت دارم عشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــقم

2010-01-01T21:19:00.002+05:30

سلام سلام

سال نو مبارک...

خب خدا رو شکر شب ژانویه ی امسال از پارسال خیلی بهتر بود...

امسال مثل بچه آدم از چند روز قبل "رستوران ایتالیایی" رو رزرو کرده بودیم...چون شب ژانویه ی هر سال یک بوفه ی مشتی داره...دیگه ساعت های 7 با سحر و وحید راه افتادیم ساعت 8 رسیدیم و از ساعت 8 و 2 ثانیه مشغول خوردن بودیـــــــــــــــــــــم تا...

مخصوصا به من که خیلی چسبید آخه قسمت دسر هاش محشر بود...

بعد از رستوران رفتیم به سمت دریاچه که پلیس راه رو بسته بود...بعد رفتیم پارک شیل پالما که اون هم بسته بود خلاصه آخرش از یک مجلس عروسی سر در اوردیم که اتفاقا یک خانواده ی ایرانی که از مونترال برای یک کنفرانس اومده بودند هم دیدیم..با مزه بود...

خونه که رسیدیم دیدیم یک عده از بچه های ساختمون دم در ایستادن و بحث شون پیرامون مسائل این روز ها ی اینجا داغ بود(الان حدوده 40 روز است که دانشگاه تعطیل است چون درگیری ها برای جدایی ایالت بالا گرفته...یک عده که خواهان جدایی شهر ما از ایالت فعلی هستند که دولت موافقت نمیکنه و درگیری ها به شدت اینجا افزایش گرفته که یکی از عواقتش تعطیلی 40روزه ی دانشگاه شده) خلاصه یکی می گه :

-هفته دیگه دانشگاه ها باز میشه و بلا فاصله امتحانات است

-مگه میشه بدون کلاس امتحان بگیرن؟

-نه بابا..هفته دیگه میریم کلاس و کل برنامه ها 40 روز میافته عقب...از اون طرف تعطیلات تابستونی حذف میشه...

-نخیر این جوری نیست...هفته دیگه میریم کلاس و استاد ها میان در طول 10 روز همه درس ها رو ماست مالی میکنن بعد هم امتحان ...تعطیلات تابستون هم سر جاشه...

-اصلا شما ها هیچ کدومتون در جریان نیستید...کی گفته هفته دیگه کلاس ها شروع میشه؟؟حداقل 20 روز دیگه تعطیلیم...

-20 روز؟دلت خوش ها؟کجای کارین؟کلا می خوان ترمو ملغی کنن.......

و................

تازه بعد از اینکه رفتیم خونه یکی از بچه ها و دو سری چای خوردیم به این نتیجه رسیدیم که به جای پیش بینی اوضاع یک فکری بکنیم که چی کار کنیم.

-یک نامه بنویسم و همه پاش امضا کنیم..

-نه نامه فایده نداره باید تجمع کنیم...

-نه بابا..تجمع خطرناک است تو این اوضاع..فعلا بهتر صبر کنیم بینیم دولت مرکزی چه تصمیمی میگره...

-ااا؟یعنی بزاریم اینا برا ما تصمیم بگیرن؟ما باید زودتر یه فکری بکنیم به حال خودمون...

-به نظر من همه ایرانی ها جمع شیم یک نفر رو به عنوان نماینده انتخاب کنیم...اون بره امتیاز بگیره..

-..نه فقط تجمع...

-خطرناکه...

-نامه...

و.............

باز بعد از 3 ساعت جر و بحث که از کدوم راه وارد عمل شیم تازه یادمون اومده که گیرم نامه یا تجمع یا نماینده..اصلا چی می خوایم؟تو اون نامه چه بنویسیم؟یا در تجمع خواهان چی باشیم؟نماینده بره چی بگه؟

-من میگم پولمون رو پس بدن....

-برو بابا..پول می خوایم چی کار؟

-شما اصلا فکر کردین اینا پول بده هستند؟

-باید بگیم همه چی عقب بیفته...

-ااااااا؟نخیر اون طوری تعطیلات تابستونی از بین میره..من میگم زودتر از ما امتحان بگیرن

-نه بابا؟خر خون خودت نشستی خوندی حالا می گی امتحان؟

-خب 40 روز تعطیل بود می خواستین شما هم بخونین

-وقتی استاد درس نداده چی بخونیم؟باید بریم بگیم نمره های این ترم رو کلا به همه بدن...

-آخه منطقی باش ...همینطوری که نمره نمیشه داد..باید بگیم پروژه ها مون رو بدن که شروع کنیم

-بابا شماها فوق دارید می خونید و پروژه دارید..من که لیسانسم چه کنم؟

-به نظر من تنها چیزی که میتونیم بگیم اینه که خسارت این چهل روز رو بدن..

-اونا هم دادن..

و.....................

خلاصه من که داشتم می مردم از خنده تازه ما دیشب یک جمع 20 نفره از ایرانی ها بودیم به جون خودم اگه همه جمع بودن کار به زد و خورد می کشید....

ساعت 6:30 صبح بدون هیچ نتیجه ای برگشتیم خونه.....

بلند ترین شب سال

2009-12-22T04:22:00.003+05:30

امشب شب یلدا بود...

صبح که بیدار شدم برا شب برنامه ای نداشتیم...از دانشگاه که اومدم(اولین روز بعد از 20 روز تعطیلی) سپیده رو دیدم (همسایه ی طبقه پایین و خانم همکلاسی گلم)...برا شب دعوتمون کرد...ولی راستش خیلی حس رفتن نداشتیم...کلاس بعد از ظهرم که تموم شد تا اومدم خونه و غذا گرم کردیم و خوردیم شد ساعت 6...بعد خوابیدم تا 8.....تا 10 درس خوندم که مشکل شروع شد...

از یک طرف سپیده اینها دوبار زنگ زدن که بیایین از یه طرف درس داشتیم و از یه طرف سحر و وحید رو مونده بودیم چیکار کنیم...آخه همسری می گفت بچه ها گناه دارن با این روحیه عزادارشون تنها بشینن خونه وما بریم مهمونی...منم می گفتم خب چی کا کنیم؟ما هم نریم مهمونی؟بعدش سپیده اینها چی؟ناراحت نمی شن نریم؟اوضاع جایی بیخ پیدا کرد که وحید اومد در خونمون و گفت شب یلدا رو بزنیم با هم بیرون....گلم هم روش نشده بود بگه ما مهمونی دعوتیم(فداش شم گفت می ترسیدم دلشون بشکنه)

خلاصه مونده بودیم...که گلم به ذهنش رسید که زنگ بزنه به حسن(شوهر سپیده و هم کلاسی اش) وقضیه سحر اینا رو بگه و از حسن بخواد اونها رو هم دعوت کنه...که حسن اینا که کلا آدم های با صفا و مهربونی هستند با کمال میل قبول کردن..گرچه وقتی رفتم سحر و دعوت کنم با چشم های گریونش مواجه شدم....و هر چی تلاش کردم نتونستم راضی اش کنم بیاد...ناراحت کننده بود!

خلاصه من و گلم راهی شدیــــــــــــــــــم...باید بگم عالی بود...اونقدر که خندیدیم و مسخره بازی در اوردیم و فال حافظ گرفتیم و بازی کردیم و انار و هندونه و آجیل و چیپس خوردیم....خیلی کیف داد... جمع یکدست و صمیمی بود...یه چیز دیگه هم که حال داد شام بود..."آبگوشت"...چیزی که اینجا خیلی باید خوش شانس باشی تا گیرت بیاد...

یه نکته دیگه هم که آموزنده بود!!!!!یا بهتربگم تجربه بود...ورق بازی پسر ها بود...ما از وقتی ازدواج کرده بودیم تو هر جمعی که بود معولا خانم ها و آقایون همه با هم بازی می کردن....امشب هم اولش اینطوری بود ولی کم کم خانم ها رفتن کنار و 4 تا از آقایون که یکیش همسر ناز بنده بود نشستن پای بازی....من چشمام داشت در میومد...دهنم هم باز مونده بود...از بس که اینا داد کشیدند و دعوا کردند و قال کردند و تقلب کردند و دست و بهم زدند و.......آخرش هم هر هر و کر کر...یعنی من مطمئن هستم اگه دو تا دختر یه دهم اونها با هم دعوا شون شه تا آخر عمرشون با هم حرف نمی زنند اینا ولی بعد از بازی و اووووووووووونهمه جیغ و داد و دعوا تازه باهم دست دادند که دمت گرم عجب بازی ای بود...خیلی حال داد و......

من که اصلا درک نکردم این چه مدلشه!!!!!!!!!

ولی شب واقعا به یاد ماندنی و توپی بود...

مرسی سپیده جون

زندگی به شرط خنده

2009-12-21T01:56:00.006+05:30

خب دیگه بلاخره تموم شد...

20 روز تعطیلی رو میگم....

خیلی کیف داد...روزی 12 ساعت لالا...یک فیلم...رستوران...خنده..بی خیالی....

تو این 20 روز اتفاق خیلی مهمی افتاد..من فرصتی پیدا کردم که به خودم بیام...یه مدت واقعا غرق شده بودم....غرق درس!درسته از یک جهت خوب بود...این که تقرییا تبدیل شده بودم به بهترین دانشجو های کلاس...اما...خیلی چیزها رو هم از دست داده بودم...مهمترینش شادی زندگی بود...اصلا خنده از لبهام رفته بود...گل نازم هم تحت تاثیر من اون طراوتش رو از دست داده بود...بیش از اندازه درگیر درس و امتحان و کلاس و استاد و معدل و... شده بودم.حالا می فهمم هیچی ارزش این رو نداره که شادی از زندگی بره..درس خوندن خوبه...ولی نه با استرس !

تصمیم گرفتم از فردا مثل سابق درس بخونم..اما

با خوشحالی و همین طور کمی بی خیالی...

نمی خوام تحت هیچ شرایطی...هیچ شرایطی ...یعنی اگه حتی دیدم کل درس ها مو افتادم...اگه تو سیلابس رو نگاه کنم ببینم هیچی هیچی بلد نیستم...اگه شب امتحان بود و کل کتاب مونده بود...اگه سر جلسه دیدم حتی یک سوال هم بلد نیستم..شادی و لبخندم رو از دست بدم...

آخه شادی من یعنی شادی خونمون..لبخند من یعنی لبخند گل نازم...نمی خوام و نباید تحت هیچ شرایطی باعث شم لبخند از روی لب های گلم بره...

می دونم گفتنش راحته...ولی من همه ی تلاشم رو خواهم کرد...قول میدم!

باید دیدم رو عوض کنم...دانشگاه اونقدر ها هم وحشتناک نیست...یا امتحان!!

باید ....

دیروز من و گلم به این نتیجه رسیدیم که زندگی فقط به یک شرط ارزش زیستن خواهد داشت..."خنده"

پس از این به بعد قرار ما:

......<<<<زندگی به شرط خنده>>>>......

شوخی شوخی

2009-12-17T23:05:00.006+05:30

امروز من و گلم یه قرار گذاشتیم...

توضیحات:

این اواخر چند دفعه پیش اومده بود که یه سناریو تکرار میشد:

اول سر یه مسئله اختلاف نظر پیش میومد...بعد کمی بحث می شد...هر دو کمی(فقط کمی) دلخور میشدیم...بعد اونی که که حس میکنه حق با اون یکی بوده تصمیم میگره جریان رو خوب تموم کنه پس یهو در اون شرایط یه شوخی می کرد...ولی چون به هر حال کمی ناراحت بود کمی حالت چهره و...خیلی شبیه شوخی نبود بعد در اون حالت اون یکی هم که ناراحت بوده در اون لحظه نمی فهمه که گل نازش داره این شوخی رو می کنه که راه آشتی باز شه..بعد با همون حالت ناراحتی جواب میده ....در این لحظه اونی که خواسته راه آشتی رو باز کنه خیل دلش میشکنه و اون یکی هم که در بحث حق باهاش بوده و انتظار معذرت خواهیی چیزی داشته نمی فهمه که باعث شکسته شدن دل اون یکی شده و اون با شوخی در واقع می خواسته معذرت خواهی کنه در این لحظه اوضاع پیچ می خوره ...سکوت شروع میشه.... و گاهی ممکنه تا یک نصفه روز هم طول بکشه..و کلا یه اختلاف نظر جزیی باعث چندین ساعت ناراحتی بشه...جالبیش اینه که نه ناراحتی از طرف مقابل بلکه یه جور حس تنهایی و دل شکستگی....

تصمیم:

از این به بعد اونی که خواسته با شوخی جریان رو به سمت آشتی سوق بده اگه با برخورد سرد طرف مقابل برخورد سریع باید بفهمه که طرف نفهمیده شوخی بوده(نه که فک کنه طرف می خواسته ضایعش کنه یا بهش بی اعتنایی کنه) بعد بگه<شوخی شوخی> و بره.....اون طرف دیگه هم که در اون موقع می فهمه جریان چی بوده زود میره پیش گل نازش و همو بغل می کنن و آشتی...هورا..

تازه یکی دو بار هم تمرینش کردیم...کلی خندیدیم

من و گلم دو نفری

2009-12-16T06:35:00.001+05:30

من و گلم معمولا تنها بیرون نمیریم...همشیه یکی رو با خودمون میبریم...اما امروز مجبور شدیم تنها بریم آخه س. اینها ایران هستند. ( آخه س. پدرش فوت کرد سریع رفتن ایران...)

داشتم میگفتن س. اینا که نبودن ح. اینا هم جشن تولد رفته بودن.کلا جشن تولد رفتن از برنامه های ثابت ح.اینا است...ش. هم با دوست پسر جدیدش رفتن مسافرت...البته جفتشوم بچه + هستند...

خلاصه من و گلم راه افتادیم به سمت سیتی سنتر که بریم بوفه ی رستوران ایتالیایی...ولی یادمون نبود که آیا شب بوفه داره؟

توی راه خـــــــــــــیلی کیف داد..من و گلم دو نفری کل راه رو حرف زدیم(1 ساعتی تو راه بودیم)موضوع اصلی صحبت هم این بود که در نهایت کجا رو برا زندگی انتخاب کنیم...

هر دو مون اصلا ایران رو دوست نداریم واسه زندگی(فقط واسه مسافرت خوبه)...به هر حال هر کسی وطنشو دوست داره ما هم دوست داریم...اما وقتی بحث زندگی کردن در جایی میشه پای خیلی چیزها میاد وسط...

زندگی تو ایران در حال حاضر که واقعا مثل زندان رفتن...با اون سرعت اینترنت,فیلتر ها,اون تلویزیون بی محتوا و....

نه کنسرتی ,نه یه فیلم خارجی(در سینما) ,نه یه کتاب درست حسابی نه حتی یه روزنامه!!!!!

وقتی واسه یه بیرون رفتن ساده هزار بار باید دست و پاب بلرزه که کسی بهت گیر نده...موهات تو باشه..مانتو تنت باشه تازه تنگ و کوتاه نباشه و رنگش هم روشن نباشه!!!!!بحث سر رعایت حجاب و مخالفت و عدم مخالفت با اون نیست بحث سر اینه که ما حق تصمیم نداریم...باید یه چیزهایی حالا درست یا غلط(که معمولا هم غلط است) رو انجام بدیم....

وقتی حتی جشن عروسی که شاید برا هر کسی مهمترین جشن زندگیش است رو این قدر درش اختیار نداشته باشی که چطور برگزار کنی؟؟از ترس پل*یس و ما*مور و...باید یا بی خیال جشن مطابق با معیارت بشی یا اینکه تا آخر مهمونی 1000 دفه از ترس سکته بزنی....

اصلا کل زندگی تو ایران همینه...یا باید طوری زندگی کنی(در همه ابعاد) که دوست نداری...یا اینکه مثل خودت باشی ولی......پیه هر بلایی رو به تنت بمالی....

تازه اینها وضعیت اجتماعی فقط....

من وقتی فک می کنم بچه ام باید در ایران به مدارسی بره که زبان دومش عربی!!! یا جایی که رقصیدن و آموزش رقص در حتی مهد کودک هاش ممنوعه!!!!!!آموزش پرورشی که در انتخاب دبیر ها به حجاشون نگاه میکنه نه به سوادشون......

اصلا از بچه دار شدن احساس گناه می کنم...

حتی اگه از همه ی اینها هم بگذریم....خانواده رو می خواهیم چی کار کنیم؟؟؟

زندگی در ایران مساوی با درگیر شدن با همه ی اون رفت و آمدهای اجباری,اختلاف ها,غیبت ها,مهمونی ها...اصلا آدم نصف وقتش باید باشه برا دیگران....

و....

هزار تا دلیل دیگه که من می گفتم گلم تایید می کرد , گلم می گفت من تایید می کردم...ته تفاهم بودیم

وقتی با شکم های گرسنه به رستوران رسیدیم دیدیم که ضایع شدیم...بوفه اش ظهر بوده...البته شب هم داره ولی قیمتش دو برابره در حالی که غذاش هیچ فرقی نداره....

این شد که گفتیم بریم مک دونالد...خیلی چسبید...مخصوصا سیب زمینی سرخ کرده اش با ماسالا(یه ادویه خــــــــــیلی خوشمزه)....

در کل شب خوبی بود...من و گلم دو نفری

2009-12-15T08:32:00.000+05:30

.......ســــــــــــــــــــــــــــــلام

..به خونه ی جدیدم خوش اومدم

...هنوز چند روزی طول می کشه تا با فضای بلاگر آشنا شم

....خیلی خوشحالم

!!!اول به خاطر اینکه از بلاگفا خلاص شدم و دوم هم از خواننده ها ی مزاحم

2009-11-22T19:24:00.000+05:30

تو یک ساعت میشه از دانشگاه اومد خونه ,نهار و گرم کرد, میز و چید,نهار رو خورد,میز و جمع کرد,ظرف ها رو شست و دوباره برا ساعت بعد برگشت به دانشگاه!!!!!!!!!

ولی عمرا اگه بشه بیشتر از یک سوال ریاضی حل کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد!!!!!!

یه چیزی که من خیلی تو هند خوشم میاد,سبک معماریشونه....در اکثر ساختمون هاشون یه فضای سبز خوشگل وسطش دارن...وارد ساختمون میشی بعد یهو یه درخت گنده اون وسط میبینی...خیلی خوشگله..تازه این خصوصیت باعث میشه هر چی ساختمون قدیمی تر باشه قشنگ تر بشه چون درخت هاش بلند تر قطور ترن...

تصمیم گرفتم چند تا عکس از دانشکدمون بذارم تا خودتون بینید...

این ورودی اصلی دانشکده است:

وارد ساختمون که بشی و یه کم چپ و راست بری میرسی به ورودی داخلی:

از این جا اگه بالا رو نگاه کنی این شکلیه:

حالا اگه دو طبقه بری بالا و به کلاس ما بری....رو صندلی من بشینی و از در کلاس به بیرون نگاه کنی :

اینا هم منظره ای است که از بالکن طبقه ی چهارم دیده میشه:

خب دیگه تور بازدید از دانشکده ی یورا تموم شد

خوش اومدیــــــــــــــــــــــــــــن

نمی دونم شما هم از سبک ساختمون هاشون خوشتون اومد؟؟؟؟؟

امتحانات

2009-11-16T06:20:00.000+05:30

سلام.........

من زنده ام....

یعنی زنده موندم....

یعنی امتحانات تموم شد و من هنوز زنده ام....

سخت بود...

راضی نیستم...

هنوز 3 سال و 1 ترم و 1 مید مونده.....

وای...

چه همه امتحان باید بدم هنوز:))....

ای بابا...

من رفتم...

جشن

2009-10-26T01:44:00.000+05:30

با وجود 15 صفحه تمرین ریاضی.یک فصل خوانده نشده ی فیزیک .یک درس کامل ترجمه نشده زبان . 10 تا نقشه ی کشیده نشده .کلی برنامه ی نوشته نشده زبان c و خروار ها جزوه ی پاک نویس نشده . غذای درست نشده خونه ی نا مرتب آشپز خونه ی کثیف موهای چرب و و هزززززززار تا کار نا تموم دیگه!!!!!!!!! تصمیم گرفتم بیام نت و وبلاگم رو بنویسسم....خب چی کا کنم از ساعت 9 صبح تا 8 شب .همش درس خوندم حتی ناهار هم وقت نکردم بپزم و بخوریم...از همه بدتر اینه که گل نازم کمی مریض احوال و امروز کمک دست نداشتم و همه کار ها موند..چشم هام از خستگی باز نمی شه و هنوووووز کلی درس دارم . حس می کنم هیچ وقت تموم نمی شن....

بریم سر اصل مطلب...علت اینکه خیلی دیر به دیر آپ می کنم صرفا کمبود وقت نیست یک علت مهم دیگه هم اینه که این روز ها اونقدر تکراری و شبیه به هم هستن که انگیزه ای برا نوشتن به آدم نمی دن..اینه که دیدم حالا که چند تا مطلب واسه نوشتن دارم اگه از دست بدم دیگه میره تا معلوم نیست کی...

اولیش جشن دیوالی بود...

آقا شنبه ی هفته قبل همه چی مثل همیشه بود تا اینکه بعد از ظهر رسید و ما با صداااااااای وحشتناک ترقه و آتیش بازی و..... از خواب پریدیم...رفتیم بیرون و نگاه کردیم...دیدییم وااااااااااااااااااااااااای این جا رو....شب به روز تبدیل شده بود...همه جا پر بود از آتیش بازی...آسمان تبدیل به یک گنبد هزار رنگ شده بود هر لحظه از پشت بوم خونه ها یک صدای ترقه میومد و بعد از چند لحظه آسمون نقاشی می شد...اگه می تونستی چشم از آسمون برداری میدیدی که رو زمین هم هیاهو کمتر از اون بالا نیست...پیر و جوون . فقیر و مایه دار همههه در حال شادی کردن و رقصیدن و بازی بودند...خیلی زیبا بود...

یه نیم ساعتی محو زیبایی ها شدیم که....باز این درس اومد تو کلمون و مجور شدیم و در ها و پنجره ها رو ببندیم و بریم پشت میز!!!!!!!!!

ولی...

علی رغم تمام تلاشی که کردیم...دیدییم نه...نمیشه....یعنی سر و صدا به حدی وحشتناک بود که حتی حرف زدن مشکل شده بود دیگه تمرکز و درس خوندن پیش کش...تازه علاوه بر این وقتی آدم اون شور و هیحان که فضای بیرون رو گرفته بود رو میدید اصلا نمی تونست بشینه تو خونه...این شد که گفتیم یه شب هزار شب نمی شه و زدیم بیرون...البته به همراه سحر و وحید و مرضیه....با یک ماشین رفتیم که بیشتر دور هم باشیم... اول یه دوری تو شهر زدیم .بعد رفتیم سیتی سنتر و بعد ازززز مدتها یه مک دونالد توپ خوردیم...بعدش رفتیم یه پاساژ جدید خییییییلی بزرگ بود ولی وقتی رسیدیم بیشتر مغازه ها بسته بود...واسه همین رفتیم طبقه بازی....خیلی باحال بود... اول رفتیم تونل وحشت...این طوری بود که باید از یک راه روی باریک و طولانی رد می شدیم و در این حین کلی اتفاقات ترسناک می افتاد....من و مرضیه و سحر که گلو مون پاره شد از بس جیغ کشیدیم ولی خوب شد تخلیه روانی خوبی بود...اون یورا باشی و وحید هم که ترکیییدن از خنده...لج ما درومده بود ما داشتیم می مردیم این دو تا از خنده پخش زمین شده بودند...

بعد از اون رفتیم تالار آینه...اینم یه راه رو بود ولی کلش از آینه و شیشه بود..خیلی جالب بود مثل این فیلم پلیسی ها که می خوان یکی رو بکشن بعد معلوم نیست کدوم واقعیه کدوم آینه...در بعضی موقعیت ها واقعا معلوم نبود که یورا ی واقعیه یا مجازی...می رفتم بلغش کنم شترق می خوردم تو شیشه خلاصه باید بین اون همه آینه و شیشه و تصویر مجازی راه خروج رو پیدا می کردی...بعد اون وارد یه اتاق میشدی باااا کلییییی آینه و نور پردازی...یه فضای رویایی...

***

بعد که برگشتیم خونه دیدیم بچه های ساختمون کلی مواد آتیش بازی خریده بودند و همشو تموم کردن نامردا...فقط مونده بود چیزای زمینی مثل ترقه و فواره و از این جور چیزا...

این جا هم کلی خندیدیم...این جواد و شیوا گیییر داده بودند به وحید و یورا..همه ترقه خفن ها رو می انداختن جلو اونها...وحید هم خییییییلی می ترسید...از ختده مرده بودیم..یه ترقه می انداختن یهو وحید و یورا ۱۰۰ متر میدویدند اون ور...این آخر ها من هم رفته بودم جزو گروه دشمن طرف وحید ترقه می انداختیم....

در این حین بود که یه گروه دیگه از بچه های ساختمان از بیرون اومدن و فضا شلوغ پلوغ شد...یورا و وحید هم از موقعیت استفاده کردند و جیم شدند....رفتن بالا یه سطل گنده آب کردن بعد در یه موقعیت مناسب از اون بالا ریختن رو سر جواد و شیوا.کلی خندیدیم...

بعد از آتیش بازی هم همگی رفتیم خونه سحر اینا...

در کل شب خیلی خوبی بود...ولی حسابی از درس افتادیم....

و اما....

امشب هم خالی از لطف نبود....

آخه هر چی باشه امشب سالگرد بود دییییگه!!!!بله سالگرد عقد من و یورا....دو ساله شدیم...

تا ساعت های ۸ درس خوندیم بعد رفتیم بیرون...یه مرغ سوخاری خریدیم با شیرینی...اومدیم خونه یه جشن دو نفره ی کوچولو گرفتیم...

کلی حرف زدیم و خاطره گفتیم و از هم دیگه تعریف کردیمو این جور چیزا...

تا الان که اومدم دارم وب مینویسم...

هنوز غذای این هفته رو درست نکردم...حموم هم باید برم...ککککککککلی هم درس دارم....آقا ما رفتیم....

2009-09-27T09:55:00.000+05:30

وااااااااااااااااااااای سلام وبلاگ جوووووووووووووونم...دلم برات تنگ شده بود

از روزی که دانشگاه شروع شده یاهو مسنجرمو باز نکردم...دیگه وبلاگ که بماند.......

تازه الان فک کنم 2 هفته ای میشه که نتونستیم مامان ها رو ببینیییییییم

کلییی دلم براتون تنگ شده ماااااااامااااااااان ها جونییییییی

داداشی جونم تو هم که دیگه دبیرستانییی شدییییییییییییییییییییمبارکه

فدات شم داداشی گلم.. مامان گفت که کانون فرهنگی هم ثبت نام کردی...دیگه من منتظرم هر ماه بیای رتبه های باحالتو بهم بگی ..بزن قدش......بابا جونم شمام سلاااااام...من اینجا دارم شکل ریاضی میشم کم کم

حالا بریم سر دانشگاه...

خب در مجموع باحاله...کلاسمون در اینجینیرینگ کالج برگزار میشه..کلاس ۳۱۳...ساختمون کلاسامون خیلی بزرگ و معماریش پیچ در پیچ...من برا این که گم نشم مجبور شدم حفظ کنم: از در اصلی پله های سمت چپ, طبقه ی سه, سمت چپ, اولین راهرو سمت راست, کلاس الکترونیک ها, سمت چپ, دستشویی پسرا, سمت راست, کلاس ۳۱۳...خوب آدرس دادم؟

حدودا ۸۰ نفریم با یک کلاس بزرگ...۵۰تا هندی ۳۰ تا خارجی...

خلاصه من میز اول میشینم ردیف وسط...دوستام هم هارشیتا, جوشی, نیرو ,درنی و یکی که همش اسمشو یادم میره و همش میگم اون دختر کشمیریِ ,هستن...منم چون اسمم سخت بود براشون گفتم ماری صدام کنن...

استاد ها هم خوبن...کلا ترم اول ۶ تا درس داریم...فیزیک,ریاضی,زبان,طراحی مهندسی, برنامه نویسی,لب برنامه نویسی
ولییییییییییییییییییییییی

سخته هاااااا...مخصوصا این ریاضی....بدی اصلیش این که ما اصلا این مباحث رو تو دبیرستان نخوندیم ولی خود هندی ها خوندن واسه همین بلدن..تازه اینا ۲ ماه پیش کنکور دادن مثلا ...ولی من بیچاره ۲ سال پیش...همون یک قطره علم و دانشی هم که داشتم به خاطر این ۲ سال وقفه از بین رفتهحالا افتادم بین ۵۰ تا بچه خرخون که بدترین رتبشون یه یارو با رتبه ۴ هزار که تازه همه چپ چپ نگاش می کنن..مثلا همین هارشیتا رتبه اش ۹۰۰ و جوشی ۸۵۰ و درنی و نیرو هم دور و بر ۱۲۰۰ هستند.....

کلاسا ساعت ۹ شروع میشه تا ۱...و باز ۲ تا ۴.۵....این روزا یورا شده خانوم خونه ظهر ها که میام غذا رو درست کرده و....فدات شم گگلللم

البته منظور از غذا درست کردن همون گرم کردن خورشت و زدن دکمه ی پلو پز هست ها..باز فک نکنین چه خبر...شنبه و یکشنبه که تعطیلیم برا کل هفته غذا می پزم مزارم تو فریزر..که در طول هفته راحت باشم...أخه چون ساعت کلاسا خیلی زیاده اصن وقت ندارم...درس دارم خب

خلاصه اش که بیچاره شدم...خو د خو پوز بو نا کمو کردم تو این کتاب ها از صصب تا ششب مگه اینکه یه چوری این درس ها پاس شن..بگو امشالا...

کلا دیگه خیلی کمتر وقت وبلاگ و.... دارم

ولی بازم سعی می کنم هفته ای یکبار رو آپ کنم....

شروع سال تحصیلی

2009-09-12T09:48:00.000+05:30

خبر خبر

و اینک پس از ۲ سال تاخیر یورا باشی عشق ملغب به "رییس تمام رویا ها"

دانشجو می شود......(کف مرتب)

بله اگه بخوام تاریخچه ی تحصیلاتم رو بگم این طوری میشه که این جانب در سن ۱۸ سالگی در پایان یک روند عادی موفق به اخذ مدرک پیش دانشگاهی شده و همان سال در کنکور سراسری شرکت نمودم..کنکور ۸۶ اما متاسفانه یا خوشبختانه یا هر جیه دیگه که بود نتونستم جزو اون سه چهار هزار دانش آموزی باشم که وارد دانشگاه درست حسابی با یه رشته ی درست حسابی می شوند و به سیل عظیم و قشر محترم پشت کنکوری ها پیوستم ...این تجربه ی تلخ باعث شد روزی که فهمیدم دانشگاه غیر انتفاعی علوم و فنون مازندران قبول شدم فی الفور و بی هیچ درنگی به این تئوری برسم که:"دانشگاه مهم نیست...مهم رشته است و کلا این که درس بخونی تازه همه آدم ها که دانشگاه سراسری نمیرن...بعدشم دیگه دانشگاه سراسری هم جوش خراب شده تازه این همه آدم هستن که دانشگاه غیر انتفاعی یا آزاد خوندن و خیلی موفق تر از سراسری ها هستند " که البته هر موقع میخواستم جلو یه آدم درست حسابی این تئوری رو مطرح کنم اون جمله ی آخر رو تو دلم می گفتم ...شانس که نداریم میزد و می گفت مثلا یک نمونه نام ببر؟بعد من می خواستم چی بگم؟؟خلاصه از اون جایی که کلاس ها بهمن شروع میشد یک دو سه ماهی رو به شغل شریف علافی و البته خوش گذرونی سپری کردیم خب تازه عروس بودم و هییییچ کاری هم نداشتم..خلاصه نزدیک های بهمن که شد پذیرش گل نازم از فرانسه اومد و قرار شد که یورا تا اسفند بره فرانسه ومن هم تا مهر سال بعد ...این شد که باز دانشگاه رفتن من به تعویق افتاد اونم برای شش ماه ...و باز خوش گذرونی ها شروع شد(یعنی ادامه پیدا کرد)البته همچین بیکار هم نبودیم یه زبان فرانسه خوندن داشتیم دیگه...خلاصه....این که چگونه و چطور شد که فرانسه رفتن گلم از اسفند به اردیبهشت واز اردیبهشت به خرداد و تیر و مرداد و شهریور افتاد بماند برا یه پست دیگه...خلاصه بعد از ۴ ماه انتظار ویزای یورا باشی لطف کردن و کلا تشریف نیوردن....بله!!!شده بود مهر ۸۷ یعنی من باید سال دوم دانشگاه میبودم مثل خیلی از دوستام یا حد اکثر سال اول مثل بعضی از دوستام.....خیلی حالمون خراب بود خب به هر حال ماه ها در رویای فرانسه بودیم و اینکه یهو و به خاطر هیچی تمام آرزو ها نقش بر آب شد حسابی روحیمون رو داغون کرد...اون روز ها فقط می خواستیم بریم اینکه کجا و چه دانشگاهی اصلا مهم نبود برامون...یعنی حوصله ی فک کردن به این چیزا رو نداشتیم...این شد که ظرف ۲ هفته اومدیم هند...که شش ماه دوره ی زبان بریم و سال بعدش هم دانشگاه...

و این گونه بود که امروز بلاخره سال تحصیلی ۲۰۰۹ (دوره ی لیسانس) شروع شد با یه جشن که فقط مخصوص هند است!!!!!!!....و کلاس ها از دوشنبه آغاز می گردد......

خوشحالم و کمی هم استرس دارم...

غافلگیری

2009-09-10T08:12:00.000+05:30

این میلی بود که امروز رسید...

خیلی خوشحالم

salam salam salaaaaaaaaaaaaaaaaaam

chetori mercede jo0o0o0o0o0onam khoobi azizam

Mo0o0o0o0o0o0o

BaAaAaAaAaAaA

aAaAaRak
SALGARDE DUSTIMUN MOBARAK

bavaret mishe merry yek sale dige ham gozasht va dustie ma baz ham mohkamtar o mohkamtar shod
alan 10 sale ke ma ba ham dustim ama be jorat mishe goft be andaze 20 sale omremun khatere darim
cheghad ghashang v acheghad lezatbakhshe
nemidunam bayad chi benevisam
kheili khoshhalam kheeeeeeeeeeeeeeeeeeili
diruz pishe hadis budam
jat khali salam resund va on ham in ruze ghashango tabrik goft
in 10 sal baraye ye dustie bedune ta kheili kheili nachiza
va ma bayad bedune ta 18 shahrivar har sal ro jashn begirim
duset daram mercede joonam va behet eftekhar mikonam
hamishe be yadetam va az tahe del dust daram hamishe dar owj bashi
duset daram
duste bedune taye to azin

میعاد

2009-09-07T10:57:00.000+05:30

میعاد

مهمونی

2009-09-07T07:00:00.000+05:30

امروز دخترای ساختمون دور هم جمع شدیم....تازه آش هم خوردیم..شیوا هم لوبیا پلو پخته بود که البته وقتی خودش گفت فهمیدیم لوبیا پلو بوده در هر صورت من که خوردم و به نظرم خوشمزه بود...دستت درد نکنه شیوا جون...آش مرضیه هم عاااااالی بود حال کردیم...یاد ایران افتادیم...من هم یه کیک پختم...ولی نمی دونم چرا پف نکرد فک کنم بکینگ پودرش کم بود

خلاصه شب خوبی بود...کلا از وقتی اودیم خوابگاه خیلی از تنهایی در اومدم یکی دو روز درمیون میرم بالا پیش بچه ها میگیم می خندیم...کیف میده..

اینم کیک منD:

بی غذایی

2009-09-05T05:24:00.000+05:30

سلام سلام

الان ۱۰ روز ه گاز نداریم ۴ روز اول رو با یه گاز پیک نیک گذروندیم...۴ روز هم با غذا هایی که تو فریزر بود سر کردیم...الانم ۲روزه که هیچییییی نداریم...و به غذا پختن در پلو پز رو اوردیم این ابتکار خودمون بود..یه روز تن ماهی رو انداختم تو پلوپز ۲۰ دقیقه همون تو جوشوندم بعد هم شوید پلو درست کردم..دیروز هم تو پلو پز املت پختم..خب البته خیلی خوب نشدمن که خب طبق معمول خوشم اومد کلا خــــــــــــــــــــــــــــــــیلی به ندرت پیش میاد از مزه ی چیزی بدم بیاد... ولی یورایی دوست نداشت و فقط چند لقمه خورد که از گرسنگی نمیرهخب چی کا کنم؟گاز نیست غذا از این بهتر نمی شه....

امشب هم در ادامه ی روش های ابداعی می خوام سیب زمینی و فلفل دلمه و.. تو پلو پز سرخ کنم

با تن ماهی و رب ...دیگه نمی دونم چی از آب دراد

2009-08-30T05:08:00.000+05:30

سلاااام

ما ماشین خریدییم

البته ماشینش یه ماشینی نیست ولی هر باشه بهتر از هیچیه...

اینم عکسش

شادی

2009-08-25T09:46:00.000+05:30

سلام

چند روزپیش توسط یک آشنای هندی به یک مراسم مذهبی هندو دعوت شدیم

مراسم به این صورت بود که اول یک سفره با برنح درست کرده بودند و تعدادی برگ رو اون چیده بودند,بعد کم کم روی هر برگ یه چیزی قرار می دادن نه همین طوری الکی ها..برا هر ذره کلی ورد می خوندن و بلند می شدن می شستم می چرخیدن و کلی کارهای دیگه...هر چند تا برگ که پر میشد برنج رو با یه چیز هایی میسوزوندن و دود اون رو مثله اسپند می چرخوندن دور سرشون و بعد برنج ها رو می انداختن رو سر بتشون..یادم رفت بگم سفره ای که گفتم زیر پای یک بت به شکل فیل که چهار تا دست داره با یک شکم گنده پهن شده.به جز روی سفره کلی هم رو سر و کله ی بتشون گل و گلاب و... می ریختن .چیز هایی که رو سفره گذاشته می شد خیلی متنوع بود از جمله انواع گل،عود، انواع رنگ،موز،نارگیل،انار،سیب،شیر،آب،آتیش، و کلی چیز که من هر چی نگاه کردم نفهمیدم چی هستن و هر کدوم از اینها یه علتی داشت که فک کنم اون ورد خونه داشت همین چیزا رو می گفت,

سفره اول به این شکل بود

این هم ورد خون بود:

این بتشون:

سفره هم از آخر این شکلی شد:

سایر عکس ها رو گذاشتم تو" ادامه ی مطلب"

چیزی که برا من جالب تر از این مراسم بود اون شادی ای بود که در کل شهر موج می زد... از همون سفره ی رنگارنگ گرفته تا خیابون ها.اون روز کل شهر چراغونی بود و هر 50 متر یک چادر بزرگ رنگی رنگی که توش یه بت با همون سفره ای که گفتم قرار داشت و از هر جایی صدای بلند آواز و آهنگ و جشن میومد

این اولین باری نبود که در هند همچین صحنه هایی میدیدم در این مدت که اینجا بودیم شاید ماهی یکبار و گاهی بیشتر از این قبیل جشن ها دارن...چیزی که من هرگز در وطن ندیدم...من نمی دونم چرا ایران شادی رو از یاد برده؟جشن رو؟چرا ؟مگه ملت ما فرهنگ و تاریخش از هند کمتر؟چرا از اون همه آیین و مراسم ایرانی فقط و فقط یک نوروز و چهار شنبه سوری باقی مونده؟اونم به صورت نصفه نیمه؟؟؟حس می کنم ایران شادی رو از یاد برده...غمگین میشم!!!!

2009-08-23T07:53:00.000+05:30

سلام سلام صد تا سلام

من نمی دونم با این وبلاگی که فک نکنم روزی 2 نفر هم بهش سر بزنن با چه امیدی سلام می کنم...البته جا داره "دینا خانومی"را تشکر باران نموده به خاطر اینکه به وبلاگ من میان و در واقع تنها خواننده ی وبلاگی(جرات نکردم بگم دوست گفتم با خودش نگه من چه بچه پر رو هستم و زود پسر خاله می شم) من هستن .......به هر حال اجر انجام این عمل خیر"شاد کردن دل یک وبلاگ نویس یتیم" با خدا.....

آقا دیروز تو دانشگاه جشن بود به مناسبت شروع سال تحصیلی جدید...ما هم خوشحال کلی به خودمون رسیدیم و لباس خوگشل پوشدیم و اتفاق جمعی از دختر های ساختمون هلک هلک رفتیم جشن و کلی حال کردیم که شوهر جان ها رو قال گذاشتیم و کلی نیز کر کر ی خوندیم که دلتون بسوزه ما شام می خوریم..شما هم شام می خواین پاشین بیاین ولی اگه جا نبود و مجبور شدید واستید به ما مربوط نیست چون دوستامون فقط واسه ما جا گرفتند...

چون طبق معمول حاضر نشده بودیم حتی به خاطر جشن از خوابموم بزنیم ، دیر رسیدیم و سالن پر پر بود...ولی خب ما به چند تا از بچه ها که زودتر رفته بودند گفته بودیم برامون جا بگیرن که البته لطف کرده بودند و فقط به اندازه ی خودشون صندلی گرفته بودند ما هم رفتیم پیششون و به هر زوری بود خودمون رو جا کردیم...مثینکه چند تا رقص قشنگ داشتن قبل اینکه ما برسیم...ولی از وقتی ما اومدیم تا آخر برنامه ها زیاد جالب نبود.نمایشنامه ها شون که خب هندی صحبت می کردن ما حالیمون نمی شد...رقص ها شون ولی ما رو روده بر کرد از خنده به جز 2 تا از رقص ها که خوب بود بقیه داغون بودن...منظورم اینه که حرکاتی که اینا به عنوان رقص درمیوردن واقعا مضحک بود...مثل این:

یکی هم بود ادای مایکل جکسون رو در میورد..فک کنم روح مایکل جکسون از مایکل جکسون بودنش بیزار شد..ایناش این مثلا مالکل بود:

این رقص بد نبود:

این یکی خوشگل بود:

ولی باحال ترین قسمت برنامه...رقص ایرانی بود....یکی از دختر های ایرانی تو قسمت رقص ها خارجی مقام اورده بود...اومد رو صحنه و رقصید اینکه قشنگ می رقصید و جمعیت خیلی استقبال کرد و کلی تشویق کردن از یک جهت حس ناسیونالیستی رو به غلیان در اورد و اینکه یک آهنگ ایرانی(عروس، فرامزآصف) با صدای وحشتناک بلند پخش میشد باز یک جهت موج احساسات رو به سمت قلب ها ی ما روانه می کرد...

خلاصه جمعی از دوستان که زرنگ تشریف داشتن زود رفتن و شام خوردن و ما که مثل بچه های خوب تا آخر برنامه ها نشستیم به جز یک بستنی و چند عدد چیپس و 2 قاشق ماست چیزی نسیبمان نشد و دست از پا دراز تر به خانه و آغوش پر مهر همسران گرامی برگشتیم و شکم های گرسنه ی مان بر غرورمان غلبه کرد و باعث شد لب به اعتراف بگشاییم و پس از آن به آشپزخانه رفته و شام بپزیم

تولد قورباغه ها

2009-08-18T07:37:00.000+05:30

سلام

تو خونه بودیم که صدای بارون اومد...رفتیم رو بالکن و شروع کردیم به لذت بردن...کم کم بارون تند تر شد...همچنان رو بالکن بودیم...باز تند تر شد...اومدیم تو...بارون تند تر و تند تر شد..همه ی پنجره ها رو بستیم....نه...بارون وحشتناک شد....دیگه داشتم می ترسییییدم....که....فاجعه رخ داد....جهت باد عوض شد و بارون مستقیم می خورد یا بهتر بگم کوبونده می شد به در و آب با سرعت و حجم وحشتناک از لای در و زیر در میومد تو خونه....در عرض 1 دقیقه کل خونه شد دریاچه...ما هم با هر چی که آب و جذب کنه سعی میکردیم از عمق دریاچه بکاهیم...از دستمال و پارچه گرفته تا ملافه و پتو...یک لحظه یورا در رو باز کرد که کفش ها رو برداره.........

چنان باد وحشتناکی اومد که قاب عکس های بالای بوفه که دو متر با در فاصله داشت افتاد و خورد شد تازه کامپیوتر و پرینتر هم رفتن زیر آب!!!جدا شانس اوردیم که این وضع بیشتر از یک ربع ادامه پیدا نکرد و گرنه خونه می شد استخر...بارون که بند اومد 2 ساعت طول کشید تا آب ها رو از خونه ریختیم بیرون...پدرمون درومد...مخصوصا یورا...حالا شانس اورد وحید بود با هم دیگه کار ها رو کردن.....

حالا کل محوطه شده دریاچه و صدای قورباغه ها جالبه...شاید 1000 تا قورباغه با هم قور قور می کنن فک کنم آهنگ تولدت مبارک می خونن آخه به قول وحید امروز روز مرگ ما بود و تولد قوباغه ها...

2009-08-13T06:55:00.000+05:30

صبح های اینجا واقعا زیباست... یه حالت خاصی داره....معمولا شب بارون زده واسه همین صبح هوا مملو از اکسیژن و تمیزی..اصلا آدم فک می کنه از نو متولد شده...منظره ی فوق العاده زیبایی هم داریم....یک جاده ی پهن و خاکی,به رنگ قهوه ای تقریبا تیره و چشم نواز که انتهاش در لا به لا ی درخت ها گم می شه....درست رو به روی بالکن,اون ور جاده یک تک درخت با تنه ی نه چندان کلفت و با برگ ها ی پرپشت که به صورت نیم کره فضای بالا ی درخت رو در بر گرفته روی یک تپه کوچیک با علف های بلند قرار داره که خونه ی یک پرنده ای است که من واقعا آوازشو دوست دارم....

اون وقت صبح معمولا زنان لاغر اندام زاغه نشین رو میبینی با لباس های رنگ و رو رفته ی هندی و یک کوزه ی بزرگ پر آب روی سرشون ،حس می کنی هر لحظه ممکنه زیر سنگینی اون بدنشون تا بخوره ولی اونها همچنان راست و با صلابت به راهشون ادامه میدن....

امروز صبح همه ی این منظره به خاطر بارون دیشب کاملا خیس بود جاده مخصوصا وقتی خیسه واقعا خوش رنگ می شه,یک مه نازک هم هوا رو پوشونده بود وااای کاملا شبیه نقاشی های آبرنگ....آدم نمی تونست باور کنه واقعی

*************

امروز خییییلی روز خوبی داشتتتتتتتتم...

عالی عالی بود...

صبح ساعت 6 از خواب بیدار شدم,الان چند روزه صبح زود بیدار می شم آخه می خوام برا دانشگاه خودم رو اماده کنم....

من عاشق صبحم..حالا هر چه زودتر,بهتر ...

واااای,اونم صبح این وقت سال اینجا....نمی دونید,واقعا معرکه است...

ساعت 6.45 همراه دوست و همسایه ی جدیدم,مرضیه قدم زنان رفتیم کلاس زبان,هر چی عشق نازم اصرار کرد که برسونمون قبول نکردم...گفتم مگه دیوونم تو این هوا پیاده روی رو ول کنم ؟؟

من کلاس نداشتم فقط می خواستم ثبت نام کنم برای همین کارم زیاد طول نکشید,از اونجا رفتم داروخانه و دارو های چشمم رو گرفتم و بعدش هم یکراست به طرف کتاب خونه ی دانشگاه تصمیم داشتم برم اونجا و 3 ,4 ساعتی درس بخونم(زبان سی,آخه می خوام با آمادگی برم سر کلاس)

وقتی رسیدم ضد حال خوردم ....آخه کتابخونه تعطیل بود...واسه همین چند تا عکس گرفتم که دلم خوش باشه این همه راه الکی نیومدم

با این حال روحیه ی خودمو حفظ کردم و تصمیم گرفتم همون جا درس خوندن رو شروع کنم تا کتابخونه باز شه...

رفتم و یه جای دنج پیدا کردم و نشستم و در کیفم رو باز کردم.....بله..ضد حال بعدی :کتابم رو جا گذاشته بودم...در واقعا اشتباه برداشته بودم..به این میگن یه سوتی واقعی...

در این لحظه بود که جدا روحیه ی خرخونیم رو از دست دادم...و این شد که دست از پا دراز تر برگشتم خونه...

وقتی رسیدم یورا هنوز خواب بود...آخه ساعت 6 که من بیدا شدم گل ناز تازه خوابید..

بعد از یک ساعتی که کار های خونه رو انجام دادم دوباره حس خرخونیم اوج گرفت و این بار موفق شدم 3 ساعت درس بخونم

بعدش رفتم سراغ آشپزی....وای مثینکه نیمه ی دوم روز رو با خوش شانسی مواجه شده بودم,چون قیمه ام واقعا ععععععععععععععععالی شد..خیلی خوش مزه..نهار رو که پختم بوس بازی رو بیدا کردم و متوجه شدم که باز کمی حالش بده(چرک سینوزیت)

یورا هم خخخخخخخخیلی با غذا حال کرد...بعد نهار کمی فلوت تمرین کردم بعد با یورا رفتیم لالا,آخه گلم کمی کسل...

ساعت 5 بود که یایا کردیم من 6.5 بیدا شدم و دیدم اای ول باز هم عجب هوایی ابری و خنک یه نامه واسه عشق نوشتم و زدم بیرون...رفتم به پارک نزدیک در خروجی دانشگاه و 1 ساعت درس خوندم که هوا تاریک شد و از گل ناز خبری نشد گفتم حتما حالش خوب نیست واسه همین رفتم براش کلی میوه, و سبزیجات برای یه سوپ توپ خریدم...

اومدم خونه یورایی هنوز خواب بود یک فرنی خوشمزه براش پختم و بیدارش کردم...فداش شم الهی که مریض شده...ویروس ها ی بی شخصیت!!!!!

بعد از بیدار شدن یورا و دیدن وحید و سحر بود که اتفاق باحالی و عجیبی افتاد...که هنوز زوده بگم اگه قطعی شه.....

نمی دونم از کار و زندگی افتادم...فکرم مشغوله,درس هم نمی تونم بخونم....

2009-08-10T22:31:00.000+05:30

اااااااااااااااااااااااااه اعصابم خورده....................

ما اصلا شانس نداریم...۵ شنبه با پست پیشتاز یه بسته حاوی گواهینامه ی گل نازم و سی دی های زبان رو فرستادن تهران برای یکی از بچه ها،که اون بده به یکی دیگه از بچه ها که داره میاد اینجا،تا با خودش بیاره...امروز قرار بوده بسته ی ما +بسته ی خودشون رو به طرف تحویل بدن،چون فردا بیلیط داره........ولی

بسته ی ما نرسیییییده....حالا ما چی کار کنیم؟اصلا ماشین و گواهینامه هیچی.....دیکشنری و زبان خوندن چی می شه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اعصابم داغونه....

اه...

2009-08-01T19:38:00.000+05:30

سلام!

بلاخره این اسباب کشی مسخره تموم شد

وسایل هم در خونه جدید چیده شد

جانمان هم بالا آمد

البته این اسباب کشی به مراتب از اسباب کشی قبلی راحت تر بود؛محض اطلاع خوانندگان محترم وبلاگ ما در طول 9 ماه گذشته 3 تا خونه عوض کردیم....

تا اینکه در این اسباب کشی یک روش جدید کشف کردیم یا بهتر بگم یورا گل ناز یک روش جدید اختراع کرد و باعث شد کارمون کلی راحت بشه....

ایشون طی مصاحبه ای که با خبر گزاری یورا نیوز انجام دادند این اختراع رو" کیسه زباله ی 5" نامیدند،مخترع جوان گفتند:« در این روش کیسه زباله جایگزین کارتن در اسباب کشی های سنتی می شود» وی در ادامه افزود:« بنده طی تحقیقات گسترده ای که درباره ی کیسه زباله و فواید آن و همچنین مقوله ی اسباب کشی،این امر متداول در زندگی روزمره!!!!!! به طور جداگانه انجام میدادم به رابطه ذاتی این دو پدیده پی بردم و با پیوند این دو با یکدیگر توانستم خالق این روش جدید باشم» ایشان همچنین درباره ی مشکلاتی که در سر راه این اختراع وجود داشت گفتند:«واضح است که در هر پروژه ای به این عظمت مشکلات عدیده ای پیش میاد که خوب بنده تونستم با استعداد ذاتی شخص خودم و همچنین اطلاعات زیادم درباره ی کیسه زباله و سابقه و تجربه ام در اسباب کشی، مشکلات علمی را یکی پس از دیگری پشت سر بزارم و البته لازم می دونم که در اینجا از همسر عزیزم که در تمامی لحظات در کنار من بود و در هر شرایطی از من حمایت کرد و همچنین مادر گرامیم که در ابتدای امر با تامین هزینه های این پروژه و خریدن بالغ بر پنجاه عدد کیسه ی زباله نقش به سزایی در به انجام رسیدن این پروژه ایفا کردند کمال تشکر و سپاسگذاری رو داشته باشم»

شایان ذکر است که دانشمندان استفاده از این روش را برای افراد منظم،مرتب،حساس به شکستن وسایل، و به طور کلی افرادی که "گشاد"!!!!!!!!!!! نیستند توصیه نمی کند

روش کیسه زباله ی 5 هنوز در مرحله آزمایشگاهی قرار دارد و جمعی از دانشمندان مشغول انجام مراحل نهایی این اختراع هستند و انتظار میرود که این روش تا سال 2012 وارد عرضه ی عمومی گردد